UNIHOLIX Originals

Om elf uur sloop Ilo op haar sokken het huis van meester Fenn uit, met haar laarzen in haar handen. Meester Fenn sliep in haar stoel en hoestte als een roestig hek. Ilo schreef een briefje: Ben een straat gaan beluisteren. Terug bij zonsopgang. Mop at het op voordat de inkt droog was.

Ilo schreef een tweede briefje en legde het onder de theepot. Mop keek met diepe treurnis naar de theepot, maar liet het liggen.

Het was 1.412 stappen naar het Loskwartier. Ilo telde er elke stap van. Op geen enkele hoek zat hier krijt, geen enkel wit streepje. Mop draafde voor haar uit en stapte steeds op de goede keitjes, alsof hij een kaart in zijn hoeven had.

Pim Harrow stond te wachten op de drempel boven aan Hollin Lane. Het geknoopte touw zat om haar middel en het krijtstompje had ze in haar vuist. Haar neus zat onder het roet, zoals altijd.

'Je bent gekomen,' zei Pim.

'Ik zei toch dat ik zou komen.'

'Mensen zeggen een hoop.' Maar ze grijnsde, en ze probeerde het niet te verbergen.

Het straatje voelde warm onder Ilo's sokken, als de zij van een slapende kat. Halverwege stond een handkar vol lampen, en ernaast stond Burrick Oss met een lepel op een gebarsten wiel te tikken. 'Goedenavond, goedenavond,' zei hij tegen Ilo, en toen tegen een messing lamp: 'Nee, ik ben je niet vergeten, ik heb het alleen druk.'

'Hij kwam met de schemering lampen verkopen,' fluisterde Pim. 'Sindsdien staat hij op het punt om te vertrekken.'

'Het wiel is kapot,' zei Burrick opgewekt. 'De lampen maken zich geen zorgen. De lampen hebben de Keer nog nooit van binnenuit gezien.'

Ilo keek op. De klok van de Hub wees tien voor twaalf. Er was geen tijd om een kar ergens naartoe te slepen. Ze zette twee vingers aan haar lippen en floot.

De echo kwam langzaam terug. Hij rekte zich uit als een geeuw. Pim werd doodstil. 'Dat is de trage echo,' zei ze. 'Hè? Het gaat bewegen, of we dat nu willen of niet.'

'Ja,' zei Ilo. 'Dus we kunnen het maar beter vragen hoe.'

Ze knielde en legde haar hand plat op de keien. Ze telde haar ademhalingen, in en uit, tot veertig. Wat er door haar hand omhoogkwam waren geen woorden. Het was een trek, als van een touw dat zachtjes naar de rand van de stad leidt. Het straatje was het moe om door de Keer heen en weer gesleept te worden. Het wilde zien wat er aan de andere kant van de mist lag. Onder dat verlangen zat een kleine, wiebelige zorg, zoals Mop die heeft voor een bad.

'Het wil naar de Kloof,' zei Ilo. 'En het is een beetje bang.'

Pim slikte. 'Gaat het er ook in?'

'Ik weet het niet.' Ilo zei het gewoon eerlijk, want Pim zou het merken als ze loog. 'Ik zou kunnen vragen of het blijft. Voor mij zou het stilstaan. Maar dat zou zijn alsof je tegen een deur leunt terwijl iemand aan de andere kant klopt.'

'Het is mijn straatje,' zei Pim langzaam. Toen fronste ze. 'Nee. Het is niet van mij. Het is gewoon waar ik woon.'

'Mijn lampen stemmen voor vertrek,' kondigde Burrick aan. 'Alle elf. Twee onthielden zich, maar die zijn altijd verlegen.'

Ilo hield haar hand op de stenen. 'Ik ga met je mee,' zei ze hardop tegen het straatje. Ze voelde zich een beetje gek, maar dat kon haar niet schelen. 'Maar ga langzaam, alsjeblieft. Stop voor de mist. Laat ons allemaal op je blijven.' De warmte onder haar hand huiverde even, dankbaar.

De bel van de Hub begon te slaan. Overal in het Loskwartier kreunden, bonkten en schokten andere straten. Hollin Lane bonkte niet. Het tilde zich op, als iemand die diep ademhaalt, en begon te glijden. Pim knoopte het ene eind van haar touw om de kar en het andere om haar eigen middel. Mop zette alle vier zijn hoeven schrap en kauwde kalm op een lampenpit.

Ze gleden langs straten die de verkeerde kant op zwaaiden, langs een brug die van zijn rivier was losgeraakt, langs een lange muur die zichzelf in een korte veranderde. Ilo telde stappen die ze niet zette, raakte de tel kwijt bij zeshonderd en lachte hardop. De toren van de Hub werd klein en bleef precies waar hij was. De lampen rinkelden tegen elkaar als een vrolijk blikken orkest.

Toen doemde voor hen het grijs op, een muur van mist zo hoog als een klif. Het straatje vertraagde, en vertraagde nog eens, precies zoals Ilo had gevraagd. Ze zette twee vingers aan haar lippen en floot nog een keer. Nu kwam de echo snel en helder terug, kaatsend tegen de stenen. Het straatje was stevig. Het stond stil.

Ze stonden tien stappen van de mist. Hij was koud en stil en bewoog niet. Pim ademde uit, een beetje trillerig. 'Jij vroeg het,' zei ze. 'En het luisterde.'

'Het vroeg eerst zelf,' zei Ilo.

Burrick boog zich over zijn kar en fluisterde tegen een kleine lamp die nog nooit was aangestoken. Hij begon helemaal uit zichzelf te gloeien, een dun, rustig goud. En diep in de mist gloeide, zo zwak dat Ilo dacht dat ze het zich verbeeldde, iets terug.