ផ្លូវដែលរើទីតាំង · វគ្គ 1 · ភាគ 6
ផ្លូវដែលបានសួរ
សរសេរដោយ AI និងបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។ នេះជារឿងប្រឌិត៖ មនុស្ស និងទីកន្លែងសុទ្ធតែប្រឌិតឡើង។
រឿងរហូតមកទល់ពេលនេះ
នៅម៉ារ៉ូវិក ផ្លូវនានាតម្រៀបខ្លួនឡើងវិញនៅពេលការបង្វិលពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ លុះត្រាតែអ្នកចង្អុលផ្លូវគូសសញ្ញាដោយដីស។ កូនសិស្សអ៊ីឡូបានដឹងថា ផ្លូវតែងស្ដាប់នាង ហើយនៅសង្កាត់រង្គោះរង្គើ នាងបានជួបភីម ហារ៉ូ និងផ្លូវហូលីន ដែលចង់ធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅប្រហោង។ អ៊ីឡូបានសន្យានឹងភីមថា នាងនឹងត្រឡប់មកវិញនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ដើម្បីស្ដាប់។
នៅម៉ោងដប់មួយ អ៊ីឡូចេញពីផ្ទះគ្រូហ្វេនទាំងស្រោមជើង ដៃកាន់ស្បែកជើងបូត។ គ្រូហ្វេនដេកលក់លើកៅអី ក្អកដូចទ្វារដែកច្រែះ។ អ៊ីឡូសរសេរសំបុត្រមួយថា៖ ទៅស្ដាប់ផ្លូវមួយ។ ត្រឡប់មកវិញមុនថ្ងៃរះ។ ម៉ុបបានស៊ីវាមុនទឹកថ្នាំទាន់ស្ងួត។
អ៊ីឡូសរសេរសំបុត្រទីពីរ ហើយដាក់ក្រោមឆ្នាំងតែ។ ម៉ុបសម្លឹងមើលឆ្នាំងតែដោយក្ដីសោកសៅយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែវាទុកឆ្នាំងតែនោះចោល។
ទៅដល់សង្កាត់រង្គោះរង្គើមាន 1,412 ជំហាន។ អ៊ីឡូរាប់គ្រប់ជំហាន។ នៅទីនេះគ្មានដីសនៅជ្រុងណាមួយទេ សូម្បីតែស្នាមសមួយ។ ម៉ុបរត់នាំមុខនាង ហើយជាន់តែលើថ្មក្រួសល្អៗ ដូចជាមានផែនទីនៅក្រចកជើង។
ភីម ហារ៉ូ កំពុងរង់ចាំនៅមាត់ទ្វារ ត្រង់ចុងខាងលើនៃផ្លូវហូលីន។ ខ្សែពួរមានចំណងរុំជុំវិញចង្កេះនាង ហើយដីសដុំតូចនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃ។ ច្រមុះនាងនៅតែប្រឡាក់ធ្យូងដូចសព្វដង។
«អ្នកមកមែន» ភីមនិយាយ។
«ខ្ញុំបាននិយាយថាខ្ញុំនឹងមក»។
«មនុស្សគេនិយាយច្រើនណាស់»។ ប៉ុន្តែនាងញញឹម ហើយមិនលាក់ទេ។
ផ្លូវនោះកក់ក្ដៅនៅក្រោមស្រោមជើងរបស់អ៊ីឡូ ដូចចំហៀងរបស់ឆ្មាដែលកំពុងដេកលក់។ ពាក់កណ្ដាលផ្លូវមានរទេះរុញមួយពេញដោយចង្កៀង ហើយក្បែរនោះ ប៊ឺរីក អូស ឈរយកស្លាបព្រាគោះកង់ដែលប្រេះ។ «ល្ងាចសួស្ដី ល្ងាចសួស្ដី» គាត់និយាយទៅអ៊ីឡូ រួចនិយាយទៅចង្កៀងលង្ហិនមួយថា «ទេ ខ្ញុំមិនបានភ្លេចអ្នកទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែរវល់»។
«គាត់មកលក់ចង្កៀងពេលព្រលប់» ភីមខ្សឹបថា។ «ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គាត់ជិតចេញទៅហើយ»។
«កង់ខូច» ប៊ឺរីកនិយាយដោយរីករាយ។ «ចង្កៀងមិនបារម្ភទេ។ ចង្កៀងមិនធ្លាប់ឃើញការបង្វិលពីខាងក្នុងសោះ»។
អ៊ីឡូងើបមើលឡើងលើ។ នាឡិកាហាប់បង្ហាញថា សល់ដប់នាទីទៀតដល់អធ្រាត្រ។ គ្មានពេលរុញរទេះទៅកន្លែងណាទេ។ នាងដាក់ម្រាមដៃពីរលើបបូរមាត់ ហើយផ្លុំកញ្ចែ។
ស្នូរបន្ទរត្រឡប់មកយឺតៗ។ វាលាតសន្ធឹងដូចការហាវ។ ភីមឈរស្ងៀមស្ងាត់។ «នោះជាស្នូរបន្ទរយឺត» នាងនិយាយ។ «មែនទេ? វានឹងរើទៅ ទោះយើងចង់ ឬមិនចង់»។
«មែន» អ៊ីឡូនិយាយ។ «ដូច្នេះយើងគួរសួរវាថា រើយ៉ាងម៉េច»។
នាងលុតជង្គង់ ហើយដាក់បាតដៃរាបលើថ្មក្រួស។ នាងរាប់ដង្ហើមចូលចេញដល់សែសិប។ អ្វីដែលឡើងមកតាមបាតដៃនាង មិនមែនជាពាក្យទេ។ វាជាការផ្អៀង ដូចខ្សែពួរទាញថ្នមៗទៅរកគែមទីក្រុង។ ផ្លូវនេះនឿយណាយនឹងការត្រូវការបង្វិលអូសទៅមក។ វាចង់ឃើញអ្វីដែលនៅម្ខាងនៃអ័ព្ទ។ នៅក្រោមការចង់នោះ មានក្ដីបារម្ភតូចមួយញាប់ញ័រ ដូចក្ដីបារម្ភដែលម៉ុបមានមុនពេលងូតទឹក។
«វាចង់ទៅប្រហោង» អ៊ីឡូនិយាយ។ «ហើយវាខ្លាចបន្តិច»។
ភីមលេបទឹកមាត់។ «តើវានឹងចូលទៅទេ?»
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ»។ អ៊ីឡូនិយាយត្រង់ៗ ព្រោះភីមនឹងដឹងបើនាងកុហក។ «ខ្ញុំអាចសុំវាឱ្យនៅ។ វានឹងឈរស្ងៀមដោយសារខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែនោះដូចជាផ្អៀងទល់ទ្វារ ពេលមានអ្នកគោះពីម្ខាងទៀត»។
«នេះជាផ្លូវរបស់ខ្ញុំ» ភីមនិយាយយឺតៗ។ រួចនាងក៏ក្រញាង់ចិញ្ចើម។ «ទេ។ មិនមែនរបស់ខ្ញុំទេ។ វាគ្រាន់តែជាកន្លែងដែលខ្ញុំរស់នៅ»។
«ចង្កៀងរបស់ខ្ញុំបោះឆ្នោតឱ្យទៅ» ប៊ឺរីកប្រកាស។ «ទាំងដប់មួយ។ ពីរអត់ចូលរួម ប៉ុន្តែពួកវាខ្មាសអៀនជានិច្ច»។
អ៊ីឡូទុកដៃលើថ្មដដែល។ «ខ្ញុំនឹងទៅជាមួយអ្នក» នាងនិយាយប្រាប់ផ្លូវឮៗ ទាំងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងឆ្កួតបន្តិច ហើយក៏មិនខ្វល់។ «ប៉ុន្តែសូមទៅឱ្យយឺតៗ។ ឈប់មុនអ័ព្ទ។ ទុកឱ្យយើងទាំងអស់គ្នានៅលើអ្នក»។ ភាពកក់ក្ដៅក្រោមបាតដៃនាងញ័របន្តិចដោយក្ដីដឹងគុណ។
កណ្ដឹងហាប់ចាប់ផ្ដើមវាយ។ នៅទូទាំងសង្កាត់រង្គោះរង្គើ ផ្លូវផ្សេងៗថ្ងូរ លើកឡើង ហើយរញ្ជួយ។ ផ្លូវហូលីនមិនរញ្ជួយទេ។ វាងើបឡើង ដូចមនុស្សដកដង្ហើមវែង ហើយចាប់ផ្ដើមរំកិលយឺតៗ។ ភីមចងចុងខ្សែពួរម្ខាងជាប់រទេះ ហើយម្ខាងទៀតជាប់ចង្កេះខ្លួនឯង។ ម៉ុបដាក់ជើងទាំងបួនឱ្យជាប់ ហើយទំពារប្រឡាក់ចង្កៀងដោយស្ងប់ស្ងាត់។
ពួកគេរអិលកាត់ផ្លូវដែលកំពុងយោលខុសទិស កាត់ស្ពានដែលរបូតចេញពីទន្លេរបស់វា កាត់ជញ្ជាំងវែងមួយដែលបំប្លែងខ្លួនទៅជាខ្លី។ អ៊ីឡូរាប់ជំហានដែលនាងមិនបានដើរ បាត់រាប់នៅប្រាំមួយរយ ហើយសើចឮៗ។ ប៉មហាប់តូចទៅៗ ប៉ុន្តែនៅត្រង់កន្លែងដដែល។ ចង្កៀងប៉ះគ្នាបន្លឺសំឡេង ដូចវង់ភ្លេងស័ង្កសីដ៏រីករាយ។
បន្ទាប់មក ពណ៌ប្រផេះលេចចេញពីខាងមុខ ជាជញ្ជាំងអ័ព្ទខ្ពស់ដូចច្រាំងថ្ម។ ផ្លូវនោះយឺតទៅ យឺតទៅទៀត ដូចអ៊ីឡូបានសុំ។ នាងដាក់ម្រាមដៃពីរលើបបូរមាត់ ហើយផ្លុំកញ្ចែម្ដងទៀត។ លើកនេះស្នូរបន្ទរត្រឡប់មកលឿន និងភ្លឺច្បាស់ ប៉ះថ្មក្រួសបន្លឺសូរ។ ផ្លូវនោះរឹងមាំ។ វាបានឈប់ហើយ។
ពួកគេនៅចម្ងាយដប់ជំហានពីអ័ព្ទ។ វាត្រជាក់ ស្ងាត់ ហើយមិនរើទេ។ ភីមដកដង្ហើមចេញ ញ័របន្តិច។ «អ្នកបានសួរ» នាងនិយាយ។ «ហើយវាបានស្ដាប់»។
«វាបានសួរមុន» អ៊ីឡូនិយាយ។
ប៊ឺរីកឱនលើរទេះរបស់គាត់ ហើយខ្សឹបទៅចង្កៀងតូចមួយដែលមិនធ្លាប់ត្រូវបានអុជ។ វាចាប់ផ្ដើមភ្លឺដោយខ្លួនឯង ជាពណ៌មាសស្តើង និងស្ថិរភាព។ ហើយនៅជ្រៅក្នុងអ័ព្ទ ខ្សោយៗ ដល់ថ្នាក់អ៊ីឡូស្មានថាខ្លួនគិតស្រមៃ មានអ្វីមួយភ្លឺតបមកវិញ។
ថ្ងៃនេះមានតែប៉ុណ្ណេះហើយ។