Ang Mga Kalyeng Palipat-lipat · Season 1 · Kabanata 5
Ang Kalyeng Pinigil ang Hininga
Sinulat ng AI at sinusuri bago ilabas. Gawa-gawa lamang ito: kathang-isip ang mga tao at lugar.
Ang kuwento hanggang ngayon
Sa Marrowick, kusang nagpapalit-palit ng ayos ang mga kalye tuwing hatinggabi, maliban kung namarkahan ng mga Wayfinder gamit ang Stillstone na tisa. Natuklasan ng aprentisang si Ilo Brandle na nakikinig sa kanya ang mga kalye, at kagabi, hiniling niya sa Baker's Mile na umuwi. Ngayon, ramdam niyang may isang kalye sa Loose Quarter, kung saan walang nagtitisa, na pumipihit papunta sa kanya.
Tanghali na nang magising si Ilo, bagay na hindi dapat ginagawa ng sinumang aprentis ng Wayfinder. Nagising siyang suot pa ang bota at may kambing na nakatayo sa kumot niya, ngumunguya sa sulok ng mapa niya.
"Pangatlong mapa na iyan ngayong linggo," sabi niya kay Mop. Lumunok si Mop nang buong dangal at naghanap pa ng iba.
Nasa kabilang silid si Master Fenn, nakasandal sa apat na unan. Kumakalansing na parang kalawangin na gate ang ubo niya. "Nakauwi na ang Baker's Mile," paos niyang sabi. "Nagpadala si Tamsin ng tinapay. Naubos na ni Mop pati ang supot. Wala akong kinain, dahil martir ako."
Natawa si Ilo, pero agad din siyang huminto. "Master, may humihila sa akin. Isang kalye sa Loose Quarter. Parang may humihila sa manggas ko."
Saglit na natahimik si Fenn. "Walang nagtitisa sa Loose Quarter," sabi niya. "Gusto raw iyon ng mga tao roon, o iyon ang sinasabi nila. Sige, tingnan mo. Huwag kang pumunta nang mag-isa, at bumalik ka bago dumilim." Naghalungkat siya sa isa sa apatnapu niyang bulsa at naglabas ng munting piraso ng tisa. "Ito ay pampakalma ng kaba mo. Hindi mo ito kakailanganin. Dalhin mo pa rin."
Isinuksok ni Ilo ang tisa sa isang bulsa at ang tin whistle niya sa kabila. Nagsimula siyang magbilang ng mga hakbang, gaya ng nakagawian niya. Nauna si Mop, nakataas ang ilong, pinipili ang mga ligtas na bato sa daan na parang ipinanganak na alam na ang mga iyon.
Iba ang Loose Quarter kapag araw. Nakahilig sa magiliw na anggulo ang mga bahay. May mga sampayan mula bubong hanggang bubong sa mga kalyeng hindi magkatugma. Minsang hinipan ni Ilo ang whistle niya. Mabagal at nanginginig ang balik ng echo, gaya ng sa mga kalyeng gagalaw mamayang gabi. Ganoon ang tunog ng lahat, saanmang direksyon.
Maliban sa isa. Pagliko ni Ilo sa makitid na lane na may mga batong berde-abo, matalas at mabilis na bumalik ang echo niya, na para bang pinipigil ng lane ang hininga nito.
"Ikaw ang gumagawa niyan," sabi ng boses mula sa itaas.
May batang babaeng nakaupo sa tagaytay ng bubong, may hawak na pilipit na lubid na may mga buhol sa kandungan. Mukha siyang sampung taong gulang at may dungis ng uling sa ilong. "Ako si Pim Harrow. Ito ang Hollin Lane, at hindi ito kailanman tumitigil. Nanginginig ito maghapon, parang asong takot sa bagyo. Tingnan mo ngayon." Ikinumpas niya ang kamay. "Tigas na tigas na parang mesa. Ano'ng ginawa mo?"
"Wala," sabi ni Ilo. "Pumasok lang ako." Mainit ang mga bato sa ilalim ng mga paa niya, kasing-init ng maliit niyang marka sa Cobbler's Row.
Dumulas si Pim sa tubo ng alulod at lumapag sa harap niya. Tiningnan niya si Mop, at saka ang mga manggas ni Ilo na puno ng alikabok ng tisa. "Wayfinder ka. Pumunta ka rito para tisaan kami."
"Aprentis ako, at hindi kailanman tumagal ang tisa ko," sabi ni Ilo. Iyon ang unang beses na sinabi niya iyon nang malakas sa ibang tao maliban kay Mop. Kakaiba ang pakiramdam, pero hindi kasingsama ng kinatakutan niya. "Sa tingin ko, hindi tisa ang nangyayari rito."
Kinagat ni Pim ang labi niya. "Kung gayon, gawin mo nang walang tisa. Papanatilihin mo sa lugar ang Hollin Lane. Tuwing umaga, nagigising ang nanay ko sa kabilang dulo ng bayan at naglalakad nang dalawang oras papunta sa palengke. Kung hindi na gumagalaw ang lane, makakauwi siya para sa hapunan."
Ibinuka ni Ilo ang bibig para um-oo. Ramdam niya kung gaano iyon kadali. Kailangan lang niyang hilingin sa lane, at makikinig ito. Pero nanginginig ang kalye sa ilalim ng mga bota niya, napakahina, at hindi iyon panginginig ng kalyeng gustong utusan.
"Sandali," sabi niya. Lumuhod siya at ipinatong ang palad sa maiinit na bato, at may ginawa siyang hindi pa niya nasusubukan. Hindi niya inutusan ang kalye na pumunta kahit saan. Tinanong niya kung ano ang gusto nito.
Sa mahabang sandali, walang nangyari. Pagkatapos, uminit nang sunud-sunod ang mga bato sa ilalim ng kamay niya, sa isang manipis na guhit na dumaan sa lane, lumampas sa huling bahay at lumayo. Napasinghap si Pim. Umungol nang isang beses si Mop at idiin ang mga kuko sa lupa, nakaharap sa direksyong itinuturo ng mainit na guhit.
"Papunta iyan sa gilid ng bayan," bulong ni Pim. "Papunta iyan sa Gap."
Nagkamali si Ilo sa pagbibilang at nawala siya sa apatnapu't isa. Hindi na siya nagsimulang muli. Sa dulo ng lane, sa malayo sa pagitan ng mga bubong, gumalaw ang kulay-abong pader ng hamog na parang may nagpapaling sa pagtulog.
"Gabi-gabi na nitong sinusubukang pumunta roon," mabagal na sabi ni Pim. "Akala ko palagi, gumagala lang ito."
"Sa tingin ko, hindi ito basta gumagala," sabi ni Ilo. Idiniin niya ang piraso ng tisa sa kamay ni Pim, dahil dapat hawak ito ng taong nakakaalam sa mga ugali ng lane. "Itago mo ito para mamayang gabi, kung sakaling mali ako. Darating ako pagtunog ng kampana, at tatanungin ko ito nang maayos. Hindi ko ipapangakong mananatili ito, at hindi ko ipapangakong aalis ito. Ipinapangako kong makikinig ako."
Pinihit-pihit ni Pim ang tisa sa mga daliri niya. Pagkatapos, tumango siya nang isang beses, parang taong gumagawa ng buhol na balak niyang panatilihin. Sa ilalim nila, pinakawalan ng Hollin Lane ang hininga nito, at ang mga sampayan sa itaas ay nagsimulang dahan-dahang umugoy.
Iyon lang para ngayong araw.