ផ្លូវដែលរើដើរ · វគ្គ 1 · ភាគ 5
ផ្លូវដែលទប់ដង្ហើម
សរសេរដោយ AI និងបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។ នេះជារឿងប្រឌិត៖ មនុស្ស និងទីកន្លែងសុទ្ធតែប្រឌិតឡើង។
រឿងរហូតមកទល់ពេលនេះ
នៅម៉ារ៉ូវិក ផ្លូវនានាប្តូរទីតាំងខ្លួនឯងរៀងរាល់ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ លុះត្រាតែអ្នកចង្អុលផ្លូវគូសសញ្ញាដោយដីសស្ទីលស្តូន។ សិស្សហាត់ អ៊ីឡូ ប្រានដល់ បានដឹងថា ផ្លូវស្តាប់នាង ហើយយប់មិញនាងបានសុំឱ្យផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ ឥឡូវនាងមានអារម្មណ៍ថា មានផ្លូវមួយនៅសង្កាត់រង្គោះរង្គើ ជាកន្លែងដែលគ្មាននរណាគូសសញ្ញា កំពុងបែរមករកនាង។
អ៊ីឡូ ដេកដល់ថ្ងៃត្រង់ ដែលជាអ្វីដែលសិស្សហាត់របស់អ្នកចង្អុលផ្លូវមិនត្រូវធ្វើសោះ។ នាងភ្ញាក់ឡើងទាំងនៅពាក់ស្បែកជើងកវែង ហើយមានពពែមួយឈរលើភួយនាង កំពុងទំពារជ្រុងផែនទីរបស់នាង។
«នេះជាផែនទីទីបីហើយក្នុងសប្តាហ៍នេះ» នាងប្រាប់ម៉ុប។ ម៉ុបលេបដោយកិត្តិយសយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់ រួចមើលរកបន្ថែមទៀត។
គ្រូហ្វេនដេកនៅបន្ទប់ក្បែរនោះ ផ្អែកលើខ្នើយបួន។ សម្លេងក្អកនាងឮក្រេកៗដូចទ្វារដែកច្រែះ។ «ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងត្រឡប់មកផ្ទះវិញហើយ» នាងនិយាយដោយសំឡេងស្អក។ «តាមស៊ីន ផ្ញើនំបាវមកមួយ។ ម៉ុបបានស៊ីអស់ទាំងថង់។ ចំណែកខ្ញុំមិនបានស៊ីអ្វីទេ ព្រោះខ្ញុំជាអ្នកលះបង់ខ្លួន។»
អ៊ីឡូ សើច រួចក៏ឈប់។ «គ្រូ មានអ្វីម្យ៉ាងកំពុងទាញខ្ញុំ។ ផ្លូវមួយនៅសង្កាត់រង្គោះរង្គើ។ វាដូចមានគេទាញដៃអាវខ្ញុំអ៊ីចឹង។»
ហ្វេនស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ «គ្មាននរណាគូសសញ្ញាសង្កាត់រង្គោះរង្គើទេ» នាងនិយាយ។ «អ្នកនៅទីនោះចូលចិត្តបែបនោះ ឬយ៉ាងហោចណាក៏គេថាអ៊ីចឹង។ ទៅមើលទៅ។ កុំទៅម្នាក់ឯង ហើយត្រូវត្រឡប់មកវិញមុនយប់។» នាងរុករកក្នុងហោប៉ៅមួយក្នុងចំណោមហោប៉ៅសែសិបរបស់នាង ហើយទាញដីសមួយដុំតូចចេញមក។ «នេះសម្រាប់ជួយពេលអ្នកភ័យ។ អ្នកមិនត្រូវការវាទេ។ ប៉ុន្តែយកទៅចុះ។»
អ៊ីឡូ ដាក់ដុំដីសក្នុងហោប៉ៅមួយ ហើយខ្លុយដែករបស់នាងក្នុងហោប៉ៅមួយទៀត។ នាងចាប់ផ្តើមរាប់ជំហាន ដូចធម្មតា។ ម៉ុបរត់តូចៗនាំមុខ ច្រមុះងើបខ្ពស់ ជ្រើសរើសដុំថ្មក្រួសដែលសុវត្ថិភាព ដូចជាវាកើតមកដឹងអស់ហើយ។
សង្កាត់រង្គោះរង្គើពេលថ្ងៃមានសភាពខុសគ្នា។ ផ្ទះផ្អៀងទ្រេតក្នុងមុំដែលគួរឱ្យស្រលាញ់។ ខ្សែព្យួរខោអាវលាតពីដំបូលមួយទៅដំបូលមួយទៀត កាត់តាមផ្លូវដែលមិនត្រូវគ្នា។ អ៊ីឡូ ផ្លុំខ្លុយម្តង។ ក្រោយមកសំឡេងបន្ទរត្រឡប់មកយឺតៗ និងញ័រ ដូចសំឡេងពីផ្លូវដែលនឹងរើនៅយប់នេះ។ គ្រប់ផ្លូវទាំងអស់ ក្នុងគ្រប់ទិសទី ឮដូចគ្នា។
លើកលែងតែមួយ។ ពេលអ៊ីឡូ បត់ចូលទៅក្នុងផ្លូវតូចចង្អៀតដែលក្រាលដោយថ្មពណ៌បៃតងប្រផេះ សំឡេងបន្ទររបស់នាងលាន់ត្រឡប់មកវិញយ៉ាងមុតស្រួច និងរហ័ស ដូចជាផ្លូវនោះកំពុងទប់ដង្ហើម។
«អ្នកហើយដែលធ្វើអ៊ីចឹង» មានសំឡេងមួយនិយាយពីលើក្បាលនាង។
មានក្មេងស្រីម្នាក់អង្គុយលើកំពូលដំបូល ដោយមានខ្សែពួរចងជាកុំចំនួនមួយកង់នៅលើភ្លៅ។ នាងមើលទៅអាយុប្រហែលដប់ឆ្នាំ ហើយមានស្នាមធ្យូងខ្មៅនៅលើច្រមុះ។ «ខ្ញុំឈ្មោះ ភីម ហារ៉ូ។ នេះជាផ្លូវហូលីន ហើយវាមិនដែលនៅស្ងៀមទេ។ វាញ័រពេញមួយថ្ងៃ ដូចឆ្កែមុនព្យុះ។ ឥឡូវមើលវាទៅ។» នាងលើកដៃចង្អុល។ «វាបានរឹងដូចតុ។ តើអ្នកបានធ្វើអ្វី?»
«គ្មានអ្វីទេ» អ៊ីឡូ ឆ្លើយ។ «ខ្ញុំគ្រាន់តែដើរចូលមក។» ក្រោមជើងនាង ថ្មកក់ក្តៅ ក្តៅដូចសញ្ញាតូចរបស់នាងនៅជួរជាងស្បែកជើង។
ភីមរអិលចុះតាមបំពង់ទឹក ហើយចុះមកឈរនៅមុខនាង។ នាងមើលម៉ុប រួចមើលដៃអាវរបស់អ៊ីឡូដែលប្រឡាក់ម្សៅដីស។ «អ្នកជាអ្នកចង្អុលផ្លូវ។ អ្នកមកគូសសញ្ញាលើពួកយើង។»
«ខ្ញុំគ្រាន់តែជាសិស្សហាត់ ហើយដីសរបស់ខ្ញុំមិនដែលនៅជាប់ទេ» អ៊ីឡូ និយាយ។ នេះជាលើកដំបូងដែលនាងនិយាយរឿងនេះឱ្យអ្នកណាម្នាក់ឮ ក្រៅពីម៉ុប។ វាមានអារម្មណ៍ចម្លែក ប៉ុន្តែមិនអាក្រក់ដូចអ្វីដែលនាងខ្លាចនោះទេ។ «ខ្ញុំគិតថា អ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅទីនេះមិនមែនជារឿងដីសទេ។»
ភីមខាំបបូរមាត់។ «ចុះបើអ៊ីចឹង ធ្វើដោយមិនប្រើដីសទៅ។ ធ្វើឱ្យផ្លូវហូលីននៅស្ងៀម។ រៀងរាល់ព្រឹក ម្តាយខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកនៅម្ខាងទៀតនៃទីក្រុង ហើយត្រូវដើរពីរម៉ោងទៅផ្សារ។ បើផ្លូវនៅនឹងកន្លែង គាត់នឹងបានមកដល់ផ្ទះទាន់ញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច។»
អ៊ីឡូ បើកមាត់ចង់និយាយថាបាន។ នាងដឹងថាវាងាយប៉ុនណា។ នាងគ្រាន់តែសុំផ្លូវ ហើយវានឹងស្តាប់។ ប៉ុន្តែផ្លូវកំពុងញ័រក្រោមស្បែកជើងកវែងរបស់នាង ញ័រតិចៗណាស់ ហើយវាមិនមែនជាការញ័ររបស់ផ្លូវដែលចង់ឱ្យគេប្រាប់ថាត្រូវធ្វើអ្វីនោះទេ។
«ចាំសិន» នាងនិយាយ។ នាងលុតជង្គង់ ហើយដាក់បាតដៃរាបលើថ្មកក់ក្តៅ រួចធ្វើអ្វីមួយដែលនាងមិនទាន់ធ្លាប់សាកល្បង។ នាងមិនបានសុំឱ្យផ្លូវទៅណាទេ។ នាងបានសួរថា វាចង់បានអ្វី។
អស់រយៈពេលយូរ គ្មានអ្វីកើតឡើងទេ។ បន្ទាប់មក ដុំថ្មក្រោមបាតដៃនាងក្តៅឡើងម្តងមួយដុំៗ ជាខ្សែតូចមួយដែលលាតតាមផ្លូវ ហួសផ្ទះចុងក្រោយ ហើយបន្តទៅឆ្ងាយ។ ភីមដកដង្ហើមធំ។ ម៉ុបស្រែកម្តង ហើយដាក់ក្រចកជើងឱ្យជាប់ដី បែរទៅទិសដូចគ្នានឹងខ្សែក្តៅនោះចង្អុល។
«នោះទៅរកគែមទីក្រុង» ភីមខ្សឹប។ «នោះទៅរកប្រហោង។»
ការរាប់របស់អ៊ីឡូ ជ្រុះអស់ ហើយនាងបាត់លេខត្រង់សែសិបមួយ។ នាងមិនបានចាប់ផ្តើមឡើងវិញទេ។ នៅចុងផ្លូវ ឆ្ងាយនៅចន្លោះដំបូលផ្ទះ ជញ្ជាំងអ័ព្ទពណ៌ប្រផេះមួយរើបន្តិច ដូចអ្វីមួយកំពុងប្រែខ្លួនក្នុងដំណេក។
«វាព្យាយាមទៅទីនោះរៀងរាល់យប់» ភីមនិយាយយឺតៗ។ «ខ្ញុំតែងតែគិតថាវាគ្រាន់តែដើរវង្វេងប៉ុណ្ណោះ។»
«ខ្ញុំមិនគិតថាវាវង្វេងទេ» អ៊ីឡូ និយាយ។ នាងសង្កត់ដុំដីសចូលក្នុងដៃភីម ព្រោះគួរតែមានអ្នកដែលស្គាល់អារម្មណ៍របស់ផ្លូវនេះជាអ្នកកាន់វា។ «សូមរក្សាទុកសម្រាប់យប់នេះ ក្រែងខ្ញុំយល់ខុស។ ខ្ញុំនឹងមកពេលកណ្តឹងឮ ហើយខ្ញុំនឹងសុំវាឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ខ្ញុំមិនសន្យាថាវានឹងនៅទេ ហើយក៏មិនសន្យាថាវានឹងទៅដែរ។ ខ្ញុំសន្យាថានឹងស្តាប់។»
ភីមបង្វិលដុំដីសក្នុងម្រាមដៃ។ បន្ទាប់មកនាងងក់ក្បាលម្តង ដូចមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងចងកុំដែលនាងចង់រក្សាទុក។ នៅក្រោមពួកនាង ផ្លូវហូលីនដកដង្ហើមចេញ ហើយខ្សែព្យួរខោអាវពីលើក្បាលចាប់ផ្តើមយោលយ៉ាងថ្នមៗ។
ថ្ងៃនេះមានតែប៉ុណ្ណេះហើយ។