ផ្លូវដែលរើគ្នាចុះឡើង · វគ្គ 1 · ភាគ 4
ផ្លូវវែងត្រឡប់ទៅផ្ទះ
សរសេរដោយ AI និងបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។ នេះជារឿងប្រឌិត៖ មនុស្ស និងទីកន្លែងសុទ្ធតែប្រឌិតឡើង។
រឿងរហូតមកទល់ពេលនេះ
នៅម៉ារ៉ូវិក ផ្លូវនានារៀបខ្លួនឯងថ្មីនៅពេល «ការបង្វិល» ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ លុះត្រាតែអ្នកចង្អុលផ្លូវគូសសញ្ញាដោយដីស។ កូនសិស្ស អ៊ីឡូ ប្រានដល់ ឃើញថាសញ្ញាដីសតូចរបស់នាងនៅជួរជាងស្បែកជើងមិនដែលរលុបសោះ ហើយគ្រូហ្វេនគិតថា ដីសមិនដែលជាកូនសោពិតប្រាកដទេ។ ឥឡូវនេះ អ៊ីឡូ និងពពែម៉ុបរបស់នាង លុតជង្គង់នៅលើផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងដែលវង្វេង ហើយសង្ឃឹមថានឹងសុំឱ្យវាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។
នាឡិកាហាប់ឮសំឡេងដំបូងនៃពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ហើយអ៊ីឡូមានអារម្មណ៍ថាវាញ័រដល់ជង្គង់នាង។
ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងស្ថិតនៅពីក្រោយរោងសម្លាប់ស្បែក ជាកន្លែងដែលវាមិនគួរនៅសោះ។ ឡើងនំរបស់វាត្រជាក់ ហើយផ្ទាំងស្លាកហាងក៏ព្យួរកោង។ នៅទីតាំងដើមរបស់វា ជ្រុងពីរភ្លឺសដោយដីសរបស់គ្រូហ្វេន។ វាជាមាត់ទ្វារមួយ ដែលគ្មានផ្លូវនៅខាងក្នុង។
«សូមមេត្តា» អ៊ីឡូនិយាយ សំឡេងនាងចេញមកតូចណាស់។ នាងដាក់បាតដៃរាបលើថ្មក្រួស។ «អ្នកនៅខុសកន្លែងហើយ។ តើអ្នកព្រមត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទេ?»
គ្មានអ្វីកើតឡើងទេ។ សំឡេងទីពីរ។ សំឡេងទីបី។ ម៉ុបទំពារជ្រុងក្រដាសដែលនៅក្នុងហោប៉ៅនាង ជាសញ្ញាមិនល្អ ព្រោះម៉ុបធ្វើបែបនេះតែពេលវាព្រួយបារម្ភប៉ុណ្ណោះ។
អ៊ីឡូរាប់។ នាងតែងតែរាប់ពេលភ័យ។ មួយ ពីរ បី បួន។ សញ្ញាចុងក្រោយរបស់នាងបានជាប់ ប៉ុន្តែប្រហែលជាសំណាងទេដឹង។ ប្រហែលជាផ្លូវនេះនឹងគ្រាន់តែរើស្មាហើយដើរចេញទៅសង្កាត់រង្គោះរង្គើ ទាំងនាងលុតជង្គង់នៅលើវា។
ពេលនោះ ថ្មក្រួសក្រោមដៃនាងក្តៅឡើង ជាភាពកក់ក្តៅដូចសញ្ញាតូចនៅជួរជាងស្បែកជើង។ វាមិនមែនជាបញ្ជាទេ។ វាមានអារម្មណ៍ដូចមាននរណាម្នាក់ឱនចូលមកជិតដើម្បីស្តាប់។
«ខ្ញុំមិនចាប់អ្នកទុកទេ» អ៊ីឡូនិយាយ ហើយពាក្យទាំងនោះធ្វើឱ្យនាងងឿងឆ្ងល់ខ្លួនឯង។ «ដីសទើបចាប់ទុក។ ខ្ញុំដឹង។ ប៉ុន្តែអ្នកលក់នំប៉័ងនឹកអ្នក ហើយនំប៉័ងរបស់នាងគ្មានកន្លែងទៅ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់សុំប៉ុណ្ណោះ។»
នៅសំឡេងទីប្រាំបួន ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងញ័រ។ បង្អួចទ្វារដែលរលុងទាំងអស់ក៏ក្រេកឡើងព្រមគ្នា។ ម៉ុបឈរឱ្យជាប់ដោយក្រចកជើងទាំងបួន ហើយធ្វើមុខព្រួយ។
ផ្លូវងើបឡើងបន្តិច ដូចអ្នកដេកលក់ងើបអង្គុយ។ បន្ទាប់មកវាចាប់ផ្តើមរអិល។ វាធ្វើដំណើរយឺតៗ និងគួរសម ដូចជាមិនចង់ឱ្យទឹកតែរបស់នរណាកំពប់។
អ៊ីឡូកាន់បង្គោលភ្លើងជាប់។ នាងមិនដែលជិះផ្លូវពីមុនមកទេ។ ជញ្ជាំងរោងសម្លាប់ស្បែករអិលកាត់ បន្ទាប់មកជាជួរធុងទឹកភ្លៀង រួចជាផ្លូវតូចងងឹតមួយ ដែលកំពុងប្រែទៅជាផ្លូវតូចមួយទៀត។ នៅខាងឆ្វេងកន្លែងណាមួយ សង្កាត់រង្គោះរង្គើគ្រហឹមដូចយក្សសម្អាតបំពង់ក។
«មិនមែនផ្លូវនោះទេ» អ៊ីឡូខ្សឹប។ ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងឈប់ ញ័រ ហើយបត់ត្រឡប់ទៅរកហាប់វិញ។ នាងមើលមិនឃើញប៉មនាឡិកាទេ ប៉ុន្តែនាងដឹងថាវានៅទីនោះ។ វាជាអ្វីតែមួយគត់នៅម៉ារ៉ូវិកដែលមិនដែលរើ។
រួចផ្លូវនៅខាងមុខពួកគេក៏បែកជាពីរ។ ជួរថ្មក្រួសទាំងជួរធ្លាក់ទៅ ហើយខ្យល់ត្រជាក់ហុយឡើងពីប្រហោងនោះ។ ផ្លូវរបស់នរណាម្នាក់ទៀតបានរអិលមកបិទផ្លូវ ហើយជាយរបស់វាព្យួរលើភាពទទេ។
អ៊ីឡូយកផ្លុំតែប៉ាតាំងរបស់នាងចេញមកផ្លុំមួយសំឡេងខ្លី។ សំឡេងបន្ទរត្រឡប់មកយឺតៗ និងទន់ ដូចសំឡេងពីបាតអណ្តូង។ នោះមានន័យថាដីនៅខាងមុខហៀបនឹងរើ ហើយនាងដឹងថាមិនត្រូវជាន់ទីនោះទេ។
ម៉ុបមិនឈប់ស្តាប់ទេ។ វាស្ទុះទៅឆ្វេង លោតកាត់គម្របលូដែលរលុង ហើយឈរលើថ្មក្រួសពណ៌ប្រផេះមួយ ទាំងលើពុកចង្កាដោយមោទនភាព។ វាងាកមកមើលនាង ហើយស្រែកម៉េ។
«បានហើយ» អ៊ីឡូនិយាយ។ «ខ្ញុំជឿអ្នក»។ នាងរាប់ជំហានទៅរកវា ប្រាំបួនជំហានវែងៗ ហើយដាក់ជើងត្រង់កន្លែងដែលជើងវាបានជាន់។ ថ្មក្រួសនោះរឹងមាំ។ នៅពីក្រោយនាង ផ្លូវហាក់ដូចជាទប់ដង្ហើម ហើយបន្ទាប់មកក៏ដើរតាម។ បង្គោលភ្លើងទាំងអស់ក៏ធ្លាក់ចុះជាជួរតាមពពែរបស់នាង។
ពួកគេបន្តដំណើរបែបនោះ។ អ៊ីឡូសុំ ម៉ុបជ្រើស ហើយផ្លូវក៏រអិលតាមក្រោយ។ មួយដងផ្លូវជាប់គាំង ហើយអ៊ីឡូនិយាយថា «ខ្ញុំដឹងថាវាពិបាក។ អ្នកក៏មានសប្តាហ៍ចម្លែកដែរ» ហើយវាក៏ឮសំឡេងក្រេកវែងមួយ រួចបន្តដំណើរទៅមុខ។ មួយដងទៀត ម្រាមអ័ព្ទប្រផេះដ៏ធំមួយពីប្រហោងបានអណ្តែតកាត់លើដំបូលផ្ទះ ហើយផ្លូវទាំងមូលក៏ស្ងៀមស្ងាត់ រហូតដល់វាកន្លងផុតទៅ។
ទីបំផុត សំឡេងបន្ទរនៃផ្លុំរបស់នាងត្រឡប់មកស្រួច និងលឿន ដូចការទះដៃក្នុងសាលថ្ម។ នៅខាងមុខ មានជ្រុងសពីររបស់ហ្វេនឈរ ភ្លឺនៅក្នុងភាពងងឹត។
ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងរអិលចូលចន្លោះនោះរលោងដូចកូនសោចូលសោរ។ ថ្មក្រួសចុងក្រោយក៏ឮសំឡេងចុច។ ឡើងនំ ស្លាកហាងដែលកោង និងកម្រាលមាត់ទ្វារដែលប្រឡាក់ម្សៅ សុទ្ធតែបានមកដល់ផ្ទះវិញ។ អ៊ីឡូអង្គុយចុះយ៉ាងធ្ងន់ ហើយដឹងថាជើងរបស់នាងកំពុងញ័រ។
ម៉ុបស៊ីក្រដាសដែលនៅសល់របស់នាងអស់។ នាងបណ្តោយឱ្យវាស៊ី។
មុនថ្ងៃរះ ទ្វារក្រោយមួយបើក ហើយតាមស៊ីន គ្វីលឈរនៅទីនោះក្នុងអាវទ្រនាប់ ទាំងសម្លឹងមើលផ្លូវរបស់ខ្លួន។ នាងងើបមើលលើ បន្ទាប់មកមើលក្រោម ហើយមើលអ៊ីឡូ។ នាងមិននិយាយអ្វីអស់មួយសន្ទុះយូរ។ បន្ទាប់មកនាងគ្រាន់តែរើស្មា ដូចដែលនាងធ្វើចំពោះព្រឹកអាក្រក់ ហើយឥឡូវនេះច្បាស់ជាចំពោះអព្ភូតហេតុដែរ រួចក៏ដើរត្រឡប់ចូលផ្ទះវិញ។
មួយនាទីក្រោយមក ទ្វារឡើងនំទីមួយបានលាន់សំឡេងកងឡើង ហើយក្លិននំប៉័ងក្តៅក៏រសាយចេញមកលើថ្មក្រួស។
អ៊ីឡូដាក់ដៃលើផ្លូវម្តងទៀត។ វាក្តៅ និងហត់បន្តិច ហើយនាងគិតថា វាក៏សប្បាយចិត្តដែរ។ នៅឆ្ងាយឆ្លងកាត់ម៉ារ៉ូវិក ពីទិសសង្កាត់រង្គោះរង្គើ នាងមានអារម្មណ៍ឃើញភាពកក់ក្តៅទីពីរ ស្រាលតែច្បាស់លាស់។ វាជាផ្លូវមួយទៀត ជាផ្លូវដែលមិនដែលត្រូវគេគូសដីសសោះក្នុងជីវិតរបស់វា ហើយវាបានងាកមុខមករកនាង។
ថ្ងៃនេះមានតែប៉ុណ្ណេះហើយ។