UNIHOLIX Originals

Mistrzyni Fenn trzymała dłoń na małym białym znaku. Wzdłuż całej Szewskiej ulicy szewcy wbijali młotkami obcasy. Ilo liczyła uderzenia, żeby zachować spokój. Doszła do dwudziestu dwóch, zanim Fenn się odezwała.

– Ciepły – powiedziała Fenn. Potem zakasłała, długim, skrzypiącym kaszlem jak zardzewiała furtka. Kiedy minął, zanurzyła rękę w jednej ze swoich czterdziestu kieszeni i wyciągnęła bryłkę zwykłego Nieruchomego Kamienia. Przyłożyła ją Ilo do policzka. Była zimna jak łyżka w zimie.

– Kreda jest zimna – powiedziała Fenn. – Kreda blaknie. Twoja nie robi ani jednego, ani drugiego. Sprawdźmy to.

Najpierw zadrapała znak paznokciem. Nic nie zeszło. Potem zmoczyła go wodą z manierki. Nadal nic. Mop pochylił się i go polizał, bo Mop lizał wszystko, co mogło być papierem. Skrzywił się i kichnął. Znak został jasny jak groszek.

Fenn wyjęła blaszany gwizdek i zagwizdała jeden krótki dźwięk. Echo odbiło się od frontów sklepów natychmiast. – Szybkie – powiedziała. – Ale w południe każda ulica ma szybkie echo. Wolne echo pojawia się dopiero w ostatnich godzinach przed Przesileniem. Musimy poczekać do wieczora.

– Opowiedz mi dokładnie, co zrobiłaś – powiedziała.

– Liczyłam kroki – odparła Ilo. – Dwanaście od rogu. Potem zrobiłam znak i powiedziałam: proszę, zostań. – Spojrzała na swoje buty. – Szepnęłam to. Zrobiłam to tylko dlatego, że Burrick utknął. A potem Mila Piekarska się przesunęła, bo nie miałam już kredy. To moja wina.

– Ulica przesunęła się, bo nie była oznaczona – powiedziała Fenn. – Tak działają ulice. Twoje znaki zawsze trzymały do świtu, jak każde inne. Może kreda nigdy nie była tym mądrym elementem. – Powiedziała to lekko, ale nie do końca patrzyła na Ilo.

Ilo się to nie spodobało. Przez cały rok bała się, że jej kreda jest zła. Dziwnie było pomyśleć, że kreda może w ogóle nie mieć znaczenia.

Po południu poszły szukać Mili Piekarskiej. Stała teraz za garbarnią, wciśnięta między mur a stertę starych beczek. Smród był okropny. Tamsin Quill stała w drzwiach, mąka sięgała jej po łokcie, i patrzyła, jak wóz z workami przetacza się obok, nie skręcając do niej.

– Mączarz nie może mnie znaleźć – powiedziała Tamsin, wzruszając ramionami. – Klienci nie mogą mnie znaleźć. Ale chlebowi jest wszystko jedno, gdzie się piecze. Sprzedam go garbarzom. Nigdy nie mieli dobrego chleba. – Powiedziała to pogodnie, ale oczy miała bardzo zmęczone.

Burrick Oss nadszedł skrzypiąc, z wózkiem pełnym lamp. Rozmawiał z nimi, jak zawsze. – Nie, nie, my się nie zgubiliśmy. Zgubiła się ulica. Jesteśmy dokładnie tam, gdzie jesteśmy. – Zobaczył Ilo i rozpromienił się. – Moja mosiężna mówi, że ta uliczka pachnie deszczem. Powiedziałem jej, że to garbarnia. Nie słucha.

Ilo się uśmiechnęła. Potem spojrzała na zimny próg Tamsin i przyszedł jej do głowy plan, mały i przerażający. Powiedziała to, zanim zdążyła wyliczyć sobie wymówkę. – A gdybym poprosiła Milę Piekarską, żeby wróciła do domu?

Fenn milczała. – Ulice niosą tych, którzy na nich stoją – powiedziała. – Jeśli się ruszy, pojedziesz razem z nią. Nie mogę obiecać, dokąd cię zabierze.

– Ale oznaczysz kredą koniec od strony Hubu – powiedziała Ilo. – I koniec od garbarni. Żeby mogła iść tylko w jedną stronę.

– Hm – mruknęła Fenn. Tak właśnie mruczała, kiedy była dumna i nie chciała tego powiedzieć. – To niegłupie. Mop idzie z tobą, skoro nie umiem go powstrzymać. A to zatrzymaj. – Wcisnęła Ilo w dłoń okruszek Nieruchomego Kamienia. Był nie większy od soczewicy.

Gdy słońce zaszło, zapaliły się lampy. Fenn zagwizdała u wylotu Mili Piekarskiej. Echo wróciło powoli, rozciągnięte i drżące, jakby ulica ziewała. Mopowi opadły uszy. Nawet on słyszał, że to już prawie czas.

Fenn zaznaczyła oba rogi długimi, równymi liniami. Potem cofnęła się, przykładając chusteczkę do ust. Tamsin stanęła obok niej, trzymając ciepły bochen jak latarnię.

Ilo poszła na środek ulicy. Naliczyła dwanaście kroków, bo tej liczbie ufała. Mop pobiegł przodem i zatrzymał się na jednym skrawku bruku. Dwa razy go przydeptał. Ilo stanęła obok niego.

Daleko stąd wieża zegarowa na Hubie zbierała się do pierwszego uderzenia północy. Ilo uklękła i położyła dłoń płasko na kamieniach. Były chłodne, a potem już nie. Wzięła oddech i zaczęła szeptać.