ផ្លូវដែលរើទៅរើមក · វគ្គ 1 · ភាគ 3
ស្នាមក្តៅ
សរសេរដោយ AI និងបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។ នេះជារឿងប្រឌិត៖ មនុស្ស និងទីកន្លែងសុទ្ធតែប្រឌិតឡើង។
រឿងរហូតមកទល់ពេលនេះ
នៅម៉ារ៉ូវិក ផ្លូវនានាធ្វើចលនាពេលកណ្តាលអធ្រាត្រ លុះត្រាតែអ្នកចង្អុលផ្លូវគូសសញ្ញាដោយដីស្ទីលស្តូន។ កូនសិស្ស អ៊ីឡូ ប្រានដល់ បានប្រើកំទេចដីសចុងក្រោយរបស់នាងដើម្បីជួយអ្នកលក់ចង្កៀងម្នាក់ ហើយផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងក៏រើចេញទៅដោយគ្មានសញ្ញា។ ប៉ុន្តែស្នាមតូចមួយដែលនាងគូសនៅជួរជាងស្បែកជើង មិនដែលរលុបទេ ហើយគ្រូរបស់នាង គឺគ្រូហ្វេន ទើបតែរកឃើញថាវាក្តៅ។
គ្រូហ្វេនដាក់ដៃលើស្នាមស តូចនោះជាប់ដដែល។ នៅតាមជួរជាងស្បែកជើងទាំងមូល ពួកជាងកំពុងដំកែងស្បែកជើងគោះឆឹងៗ។ អ៊ីឡូរាប់ដងញញួរដើម្បីឲ្យចិត្តស្ងប់។ នាងរាប់បាន ២២ ទើបហ្វេននិយាយឡើង។
«ក្តៅ» ហ្វេននិយាយ។ រួចគាត់ក្អក ជាការក្អកវែងរអិតៗដូចទ្វារដែករឹងច្រែស។ ពេលក្អកស្ងប់ គាត់ក៏លូកក្នុងហោប៉ៅមួយក្នុងចំណោមហោប៉ៅសែសិបរបស់គាត់ ហើយទាញដុំស្ទីលស្តូនធម្មតាមួយដុំចេញមក។ គាត់យកវាទៅប៉ះថ្ពាល់អ៊ីឡូ។ វាត្រជាក់ដូចស្លាបព្រានៅរដូវរងា។
«ដីសវាត្រជាក់» ហ្វេននិយាយ។ «ដីសតែងរលុប។ ស្នាមរបស់កូនមិនមានទាំងពីរ។ ដូច្នេះយើងត្រូវសាកល្បង»។
ដំបូង គាត់យកក្រចកមេដៃកោសស្នាម។ គ្មានអ្វីចេញមកទេ។ បន្ទាប់មកគាត់ស្រោចវាដោយទឹកពីដបមួយ។ នៅតែគ្មានអ្វីដដែល។ ម៉ុបឱនចូលមកលិទ្ធវា ព្រោះម៉ុបលិទ្ធអ្វីៗដែលអាចជាក្រដាស។ វាធ្វើមុខក្រុញ ហើយកណ្តាស់។ ស្នាមនៅតែភ្លឺដូចគ្រាប់សណ្តែក។
ហ្វេនយកខ្លុយដែកចេញមកផ្លុំមួយសន្លឹកខ្លី។ ឆ្លុះសំឡេងត្រឡប់មកពីមុខហាងភ្លាមៗ។ «លឿន» គាត់និយាយ។ «ប៉ុន្តែផ្លូវទាំងអស់លឿននៅពេលថ្ងៃត្រង់។ ឆ្លុះសំឡេងយឺតមកតែក្នុងរយៈម៉ោងចុងក្រោយមុនពេលវេនប្តូរប៉ុណ្ណោះ។ យើងត្រូវរង់ចាំដល់ល្ងាច»។
«ប្រាប់ខ្ញុំអោយបានច្បាស់ថាកូនធ្វើអ្វីខ្លះ» គាត់និយាយ។
«ខ្ញុំរាប់ជំហាន» អ៊ីឡូនិយាយ។ «ដប់ពីរជំហានពីជ្រុងផ្លូវ។ រួចខ្ញុំគូសស្នាម ហើយនិយាយថា សូមនៅជាប់»។ នាងសម្លឹងមើលស្បែកជើងកវែងរបស់នាង។ «ខ្ញុំខ្សឹបៗ។ ខ្ញុំធ្វើដូច្នេះព្រោះតែប៊ឺរីកជាប់គាំង។ ក្រោយមកផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងក៏រើចេញ ព្រោះខ្ញុំអស់ដីស។ នោះជាកំហុសរបស់ខ្ញុំ»។
«ផ្លូវរើព្រោះវាគ្មានសញ្ញា» ហ្វេននិយាយ។ «ផ្លូវគឺបែបនេះឯង។ ស្នាមរបស់កូនតែងនៅជាប់ដល់ភ្លឺ ដូចស្នាមរបស់អ្នកដទៃដែរ។ ប្រហែលដីសមិនមែនជាផ្នែកឆ្លាតនោះទេ»។ គាត់និយាយដោយសើៗ ប៉ុន្តែមិនសូវសម្លឹងមើលអ៊ីឡូទេ។
អ៊ីឡូមិនចូលចិត្តពាក្យនោះទេ។ នាងបានចំណាយពេលមួយឆ្នាំដោយភ័យខ្លាចថាដីសរបស់នាងអន់។ វាចម្លែកណាស់ដែលគិតថាដីសប្រហែលជាមិនសំខាន់ទាល់តែសោះ។
ពេលរសៀល ពួកគេដើរទៅរកផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ង។ ឥឡូវវានៅខាងក្រោយរោងដំបែស្បែក ជាប់នៅចន្លោះជញ្ជាំងមួយ និងគំនរធុងឈើចាស់ៗ។ ក្លិនស្អុយណាស់។ តាមស៊ីន គ្វីល ឈរនៅមាត់ទ្វារ ម្សៅជោកដល់កែងដៃ សម្លឹងមើលរទេះបន្ទុកបាវម្សៅដែលរំកិលកាត់ទៅ ដោយមិនបត់ចូល។
«អ្នកលក់ម្សៅរកខ្ញុំមិនឃើញ» តាមស៊ីននិយាយ ដោយកក្រើកស្មា។ «អតិថិជនក៏រកខ្ញុំមិនឃើញដែរ។ ប៉ុន្តែនំប៉័ងមិនខ្វល់ថាត្រូវដុតនៅឯណាទេ។ ខ្ញុំនឹងលក់ឲ្យពួកជាងដំបែស្បែក។ ពួកគេមិនដែលបានញ៉ាំនំប៉័ងឆ្ងាញ់ទេ»។ នាងនិយាយដោយរីករាយ ប៉ុន្តែភ្នែកនាងមើលទៅហត់នឿយណាស់។
ប៊ឺរីក អូស ដើរក្រេកៗមកជាមួយរទេះដៃដែលដឹកចង្កៀង។ គាត់កំពុងនិយាយទៅកាន់ពួកវា ដូចដែលគាត់តែងធ្វើ។ «អត់ទេ អត់ទេ យើងមិនវង្វេងទេ។ ផ្លូវទេដែលវង្វេង។ យើងនៅត្រង់កន្លែងដែលយើងនៅនេះឯង»។ គាត់ឃើញអ៊ីឡូ ក៏ញញឹមរីករាយ។ «ចង្កៀងលង្ហិនរបស់ខ្ញុំថា ផ្លូវតូចនេះមានក្លិនភ្លៀង។ ខ្ញុំប្រាប់វាថា នោះគឺក្លិនរោងដំបែស្បែក។ វាមិនស្តាប់ទេ»។
អ៊ីឡូញញឹម។ បន្ទាប់មកនាងមើលមាត់ទ្វារត្រជាក់របស់តាមស៊ីន ហើយផែនការមួយក៏មកដល់នាង តូច ហើយគួរឲ្យខ្លាច។ នាងនិយាយវាចេញមុននឹងនាងអាចរាប់រកផ្លូវគេចបាន។ «បើខ្ញុំសុំឲ្យផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ តើយ៉ាងម៉េច?»
ហ្វេននៅស្ងៀម។ «ផ្លូវផ្ទុកអ្នកណាដែលឈរលើវា» គាត់និយាយ។ «បើវារើ កូនក៏ជិះទៅជាមួយ។ គ្រូមិនអាចសន្យាថាវានឹងនាំកូនទៅទីណាទេ»។
«ប៉ុន្តែគ្រូនឹងគូសដីសត្រង់ចុងហាប់» អ៊ីឡូនិយាយ។ «ហើយត្រង់ចុងរោងដំបែស្បែកដែរ។ ដូច្នេះវាអាចទៅបានតែផ្លូវតែមួយ»។
«ហឹម» ហ្វេននិយាយ។ នោះជាសំឡេងដែលគាត់ធ្វើពេលគាត់មានមោទនភាព ហើយមិនចង់និយាយចេញមក។ «នោះមិនល្ងង់ទេ។ ម៉ុបទៅជាមួយកូន ព្រោះគ្រូហាមវាមិនបាន។ ហើយកូនយកនេះទុក» គាត់ចុចកំទេចស្ទីលស្តូនមួយចូលក្នុងបាតដៃអ៊ីឡូ។ វាមិនធំជាងគ្រាប់ទួរគីទេ។
ពេលថ្ងៃលិច ចង្កៀងក៏ភ្លឺឡើង។ ហ្វេនផ្លុំខ្លុយនៅមាត់ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ង។ ឆ្លុះសំឡេងត្រឡប់មកវិញយឺតៗ លាតសន្ធឹង និងញ័រ ដូចជាផ្លូវកំពុងថ្ងូរ។ ត្រចៀកម៉ុបបត់ទៅក្រោយ។ សូម្បីតែវាក៏ស្តាប់ឮដែរថា ជិតដល់ពេលហើយ។
ហ្វេនគូសដីសត្រង់ជ្រុងទាំងពីរ ជាបន្ទាត់វែងៗរៀបរយ។ បន្ទាប់មកគាត់ថយក្រោយ ដោយយកក្រមាមកបិទមាត់។ តាមស៊ីនឈរក្បែរគាត់ កាន់នំប៉័ងមួយដុំក្តៅៗដូចចង្កៀង។
អ៊ីឡូដើរចេញទៅកណ្តាលផ្លូវ។ នាងរាប់ដប់ពីរជំហាន ព្រោះជាចំនួនដែលនាងទុកចិត្ត។ ម៉ុបរត់ញាប់ៗទៅមុខ ហើយឈប់លើគំនរថ្មក្រួសមួយកន្លែង។ វាជាន់កន្លែងនោះពីរដង។ នាងឈរក្បែរវា។
នៅឆ្ងាយ ប៉មនាឡិកាហាប់ត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការវាយដំបូងនៃអធ្រាត្រ។ អ៊ីឡូលុតជង្គង់ចុះ ហើយដាក់បាតដៃរាបលើថ្ម។ វាត្រជាក់ រួចក៏លែងត្រជាក់។ នាងដកដង្ហើមចូល ហើយចាប់ផ្តើមខ្សឹប។
ថ្ងៃនេះមានតែប៉ុណ្ណេះហើយ។