ផ្លូវដែលប្តូរទីតាំង · វគ្គ 1 · ភាគ 2
ស្នាមដែលនៅជាប់
សរសេរដោយ AI និងបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។ នេះជារឿងប្រឌិត៖ មនុស្ស និងទីកន្លែងសុទ្ធតែប្រឌិតឡើង។
រឿងរហូតមកទល់ពេលនេះ
នៅម៉ារ៉ូវិក ផ្លូវនានាផ្លាស់ទីរៀងរាល់ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ លុះត្រាតែអ្នកចង្អុលផ្លូវគូសសញ្ញាលើវាដោយដីសស្ទីលស្តូនពណ៌ស។ អ៊ីឡូ ប្រានដល់ ជាសិស្សអាយុដប់ពីរឆ្នាំ ត្រូវបានចាត់ឱ្យទៅគូសផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ង ប៉ុន្តែនាងបានចំណាយកំទេចដីសចុងក្រោយបំផុតទៅជួយអ្នកលក់ចង្កៀងម្នាក់នៅសង្កាត់រង្គោះរង្គើ ហើយនាងបានសុំឱ្យផ្លូវមួយនៅនឹងថ្កល់។ ផ្លូវនោះក៏នៅនឹងថ្កល់ ហើយស្នាមតូចរបស់នាងមិនបានរលុបនៅពេលថ្ងៃរះឡើយ។
អ៊ីឡូភ្ញាក់ឡើង មានចង្កៀងមួយសង្កត់នឹងជំនីរ ហើយពពែមួយក្បាលកំពុងទំពារដៃអាវនាង។ មួយភ្លែតនាងមិនដឹងថាខ្លួនឯងនៅឯណាទេ។ រួចនាងក៏នឹកឃើញរទេះ ថ្មកំរាលផ្លូវ និងរបៀបដែលផ្លូវបានលាន់សូរក្រោមដៃនាង។
ម៉ុបមិនមែនទំពារដៃអាវនាងដោយសេចក្តីស្រលាញ់ទេ។ វាបានឃើញស្លាកក្រដាសមួយនៅលើចង្កៀងក្បែរនាង ហើយកំពុងស៊ីវាយឺតៗ ដូចបុរសម្នាក់ដែលមានសាំងវិចដ៏ឆ្ងាញ់ណាស់។ អ៊ីឡូយកស្លាកនោះមកវិញ។ វាសរសេរថា ទៀនទន់ភ្លន់។ ឥឡូវនៅសល់ស្ទើរតែតែពាក្យ «ទៀ» ប៉ុណ្ណោះ។
នាងចុះពីរទេះ ហើយលុតជង្គង់លើដុំថ្មដែលនាងបានដាក់ដីស។ ស្នាមនោះនៅមានដដែល។ វាពណ៌ស មូល ហើយតូចមិនលើសគ្រាប់សណ្តែកទេ។ សញ្ញាដីសផ្សេងទៀតទាំងអស់នៅម៉ារ៉ូវិកនឹងរលុបទៅតាមពេលថ្ងៃរះ។ ប៉ុន្តែស្នាមនេះមើលទៅដូចទើបគូសថ្មីៗ។
អ៊ីឡូក្រោកឈរ ហើយរាប់ជំហានរបស់នាងទៅដល់ជ្រុងផ្លូវ។ សែសិបមួយ។ នាងរាប់ត្រឡប់មកវិញ។ សែសិបមួយទៀត។ នៅសង្កាត់រង្គោះរង្គើ ផ្លូវមួយអាចវែងម្ភៃជំហានក្នុងពេលព្រឹកមួយ ហើយហុកសិបជំហានក្នុងព្រឹកបន្ទាប់។ ផ្លូវនេះមិនបានប្រែប្រួលសូម្បីតែមួយជំហានឡើយ។
«អរុណសួស្តី លង្ហិន» សំឡេងមួយបន្លឺឡើងពីក្រោយនាង។ ប៊ឺរីក អូស កំពុងអង្គុយនៅក្នុងសំបុកភួយរបស់គាត់ ហើយងក់ក្បាលទៅកាន់ចង្កៀងធំជាងគេលើរទេះ។ «អរុណសួស្តី ចុចតូច។ តើយើងបានធ្វើដំណើរពេលយប់មែនទេ? ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ថាបានធ្វើដំណើរសោះ។» គាត់មើលជុំវិញទៅផ្ទះដដែល និងបំពង់ផ្សែងកោងដដែល។ «អូ។ យើងមិនបានធ្វើដំណើរទេ។ ចម្លែកមែន។ ខ្ញុំត្រូវតែប្រាប់ចង្កៀងទាំងនោះ។»
ទ្វារនានាចាប់ផ្តើមបើកតាមដងផ្លូវ។ មនុស្សដើរចេញមកទាំងស្បែកជើងផ្ទះ ហើយឈប់នៅមាត់ទ្វាររបស់ខ្លួន សម្លឹងមើលផ្លូវ។ បុរសម្នាក់កាន់ក្បាលរែកទឹកនៅលើផ្កាហ្សឺរ៉ានីញ៉ូម ហើយភ្លេចចាក់។ «នោះជាទ្វារពណ៌ខៀវរបស់អ្នកជិតខាងខ្ញុំ» គាត់និយាយយឺតៗ។ «វានៅទល់មុខខ្ញុំ។ វាតែងតែនៅកន្លែងផ្សេង។»
«មានអ្វីមិនប្រក្រតីមែនទេ?» អ៊ីឡូសួរ។
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ» បុរសនោះឆ្លើយ។ «ខ្ញុំរស់នៅទីនេះសែសិបឆ្នាំហើយ ហើយមិនដែលឃើញទិដ្ឋភាពដដែលពីរដងសោះ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាគួរតែឱ្យអំណោយអ្វីមួយដល់វា។»
អ៊ីឡូយកខ្លុយសំណប៉ាហ្ងរបស់នាងចេញមក ហើយផ្លុំតែមួយសំឡេងខ្លី។ ព្រឹត្តិការណ៍ឆ្លុះសំឡេងបានលោតត្រឡប់មកពីជញ្ជាំងភ្លាមៗ លឿន និងថ្លា ដូចដែលវាតែងតែកើតមាននៅលើផ្លូវរឹងមាំ។ នាងផ្លុំម្តងទៀត ហើយវាក៏ត្រឡប់មកលឿនដដែល។ គ្មានអ្វីនៅទីនេះរៀបនឹងរំកិលទេ។ នាងព្យាយាមឱ្យខ្លួនរីករាយ ប៉ុន្តែពោះរបស់នាងត្រជាក់។
ស្ត្រីម្នាក់ប្រញាប់ប្រញាល់ដើរមកតាមផ្លូវតូច ដៃទាំងពីរកាន់ថាសនំប៉័ង ហើយមានម្សៅជាប់ត្រចៀកចិញ្ចើម។ «អ្នកគឺជាសិស្សរបស់គ្រូហ្វេន» នាងនិយាយ។ «ខ្ញុំគឺតាមស៊ីន គ្វីល ជាងនំប៉័ង។ ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងបានផ្លាស់ទីពីយប់មិញ។ ឥឡូវវានៅខាងក្រោយរោងដំរាប់ស្បែក ហើយឡនំរបស់ខ្ញុំនៅម្ខាងទៀតនៃប្រឡាយ។ គ្មាននរណាគូសដីសទេ។»
អ៊ីឡូមានអារម្មណ៍ថាមុខរបស់នាងក្តៅឡើង។ «គេបានចាត់ឱ្យខ្ញុំទៅគូសវា» នាងនិយាយ។ «ខ្ញុំមិនបានគូសទេ។» នាងបង្ខំខ្លួនឱ្យនិយាយអ្វីដែលនៅសល់។ «ខ្ញុំនៅសល់កំទេចតែមួយ ហើយខ្ញុំបានប្រើវានៅទីនេះ។»
តាមស៊ីនសម្លឹងមើលនាងអស់មួយសន្ទុះយូរ រួចមើលស្នាមពណ៌សតូច បន្ទាប់មកមើលផ្លូវដែលមិនបានរំកិល។ «ចា៎» នាងនិយាយ ទាំងកែថាសឱ្យនៅស្ងៀម។ «នំប៉័ងនឹងយឺត ប៉ុន្តែនៅក្តៅ។ ខ្ញុំធ្លាប់ជួបព្រឹកអាក្រក់ជាងនេះ។» នាងដើរចេញទៅតាមផ្លូវតូច ទុកក្លិនឈ្ងុយៗជាខ្សែតាមក្រោយ ហើយម៉ុបបានដើរតាមនាងអស់បីផ្លូវពេញ មុនអ៊ីឡូហៅវាត្រឡប់មកវិញ។
អ៊ីឡូដឹងថាខ្លួនត្រូវធ្វើអ្វី។ នាងអាចនៅស្ងៀម ហើយសង្ឃឹមថាគ្រូហ្វេនមិនសួរ។ ប៉ុន្តែស្នាមនោះនៅមានដដែល ហើយនាងមិនយល់វាទេ។ អ្វីដែលនាងមិនយល់ មានអារម្មណ៍ធ្ងន់ជាងអ្វីដែលនាងធ្វើខុស។ នាងលាប៊ឺរីក ដែលកំពុងរៀបរាប់រឿងទាំងមូលប្រាប់លង្ហិនម្តងទៀត ហើយចេញដំណើរទៅហាប់។
ម៉ុបដើរមុខដូចរាល់ដង។ វាជាន់តែលើថ្មដែលល្អ ហើយអ៊ីឡូជាន់តាមកន្លែងដែលវាជាន់។ ពេញផ្លូវទៅទីនោះ នាងបានឆ្លងកាត់សញ្ញារបស់អ្នកចង្អុលផ្លូវពីយប់មិញ។ ឥឡូវវាជាស្នាមប្រឡាក់ពណ៌ប្រផេះស្រអាប់ រលុបទៅដូចដង្ហើមលើកញ្ចក់។ ស្នាមរបស់នាងដែលនៅខាងក្រោយ នៅភ្លឺដដែល។
គ្រូហ្វេនរស់នៅក្នុងបន្ទប់ពីរ ក្បែរជើងប៉មនាឡិកាហាប់។ អ៊ីឡូបានឮសំឡេងនាងមុននឹងឃើញនាង។ សំឡេងក្អកឮដូចទ្វារដែកច្រែះក្នុងខ្យល់ព្យុះ។ ពេលអ៊ីឡូចូលទៅ ហ្វេនកំពុងអង្គុយលើកៅអី រុំដោយអាវធំដែលមានហោប៉ៅសែសិប ហើយសម្លឹងមើលពែងតែដូចជាវាបានប្រមាថនាង។
«អ្នកមើលទៅដូចអ្នកដែលនឹងលន់តួ» ហ្វេននិយាយ។ «ធ្វើឱ្យលឿនទៅ។ ខ្ញុំឈឺពេកមិនអាចទ្រាំរង់ចាំបានទេ។»
ដូច្នេះអ៊ីឡូបានរៀបរាប់ប្រាប់នាងគ្រប់យ៉ាង៖ ខ្លុយ រទេះជាប់ កំទេចដីស ការប្រែប្រួលនៃពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ និងផ្លូវដែលលាន់សូរ។ នាងប្រាប់អំពីស្នាមដែលមិនរលុប និងសែសិបមួយជំហាននោះ។ នាងមិនបានលាក់រឿងផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងទេ។
ហ្វេននៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ បន្ទាប់មកនាងក្អក ផឹកតា ហើយចាប់ផ្តើមទះហោប៉ៅរបស់នាងម្តងមួយៗ ដូចរកចោរ។ «ដីសរលុបនៅពេលថ្ងៃរះ» នាងនិយាយនៅទីបំផុត។ «ជានិច្ច។ វាបានធ្វើបែបនេះសែសិបឆ្នាំហើយ ហើយមួយរយឆ្នាំមុនខ្ញុំទៀត។ កំទេចប៉ុនគ្រាប់សណ្តែកមិនគួរកាន់ផ្លូវមួយបានមួយម៉ោងឡើយ ទុកជាមួយយប់ទៅ។»
«ខ្ញុំដឹង» អ៊ីឡូខ្សឹប។ «ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាមានកំហុស។ ខ្ញុំគិតថាប្រហែលខ្ញុំខុស ហើយផ្លូវគ្រាន់តែមិនចង់ផ្លាស់ទី។»
«ផ្លូវមិនធ្វើបែបនោះទេ» ហ្វេននិយាយ។ នាងក្រោកឈរយឺតៗ ដោយកាន់កៅអី។ ភ្នែករបស់នាងដែលធម្មតាស្ងួតខ្លាំង ឥឡូវភ្លឺនិងមុត។ «យប់នេះយើងទាំងពីរនាក់នឹងគូសផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែមុននោះ អ្នកត្រូវនាំខ្ញុំទៅជួរជាងស្បែកជើង។ ខ្ញុំចង់ឃើញស្នាមរបស់អ្នក។»
ពួកនាងចេញទៅជាមួយគ្នា អ្នកចង្អុលផ្លូវចាស់ពឹងលើអ្នកវ័យក្មេង ហើយពពែរត់កាត់មុខ។ នៅចុងជួរជាងស្បែកជើង ហ្វេនបន្ទាបខ្លួនលុតជង្គង់លើថ្មកំរាល ហើយដាក់ម្រាមដៃពីរលើរង្វង់ពណ៌សតូចនោះ។ នាងនៅទីនោះយូរ រហូតដល់អ៊ីឡូចាប់ផ្តើមរាប់ដង្ហើមរបស់នាង។
«វាក្តៅ» គ្រូហ្វេននិយាយ ដោយសំឡេងស្ងាត់ខ្លាំង។ «អ៊ីឡូ។ ដីសមិនដែលក្តៅទេ។»
ថ្ងៃនេះមានតែប៉ុណ្ណេះហើយ។