UNIHOLIX Originals

Codziennie o północy ulice Marowika wstawały i ruszały na spacer. Nie chodziły daleko. Uliczka mogła zamienić się miejscami z zaułkiem. Schody mogły odwrócić się w drugą stronę. Nad ranem wszystko znów się układało, jak kot na poduszce, i nikt nie potrafił powiedzieć dokładnie gdzie.

Właśnie dlatego miasto potrzebowało Tropicieli Dróg. Tropiciel nosił białą kredę z kamieniołomu Nieruchomego Kamienia. Jedna kredowa kreska na rogu ulicy trzymała tę ulicę na miejscu do wschodu słońca. Dobry Tropiciel zaznaczał wszystkim bezpieczną drogę do domu przed dzwonem Odwrócenia.

Ilo Brandle miała dwanaście lat i od jedenastu tygodni była czeladniczką. Miała podręczną torbę, cynkową fujarkę i koziołka imieniem Mop. Mop nie należał do oficjalnego wyposażenia. Mop po prostu poszedł za nią pewnego ranka i nigdy nie przestał.

Tego wieczoru mistrzyni Dessa Fenn leżała w łóżku z kaszlem przypominającym zardzewiałą bramę. Wcisnęła Ilo w dłoń trzy patyczki kredy. — Mila Piekarska — wychrypiała. — Trzy kreski i prosto do domu przed dzwonem. Nie kombinuj.

— Ja nigdy nie kombinuję — powiedziała Ilo.

— Świetnie. Od kombinowania Tropiciele Dróg lądują w Szczelinie. Dessa kaszlnęła, a jedna z jej czterdziestu kieszeni zabrzęczała.

Mila Piekarska biegła od wieży zegarowej na Hubie do piekarni nad rzeką. Każdego wieczoru wracali nią do domu piekarze z workami mąki na jutro na plecach. Ilo wykonała pierwszą kreskę na Hubie. Drugą przy fontannie trzech ryb z kamienia. Trzecią na starym moście, a ostatni patyczek skurczył się do okruszka wielkości groszku.

Zagrała na fujarce. Echo wróciło szybko i ostro. To znaczyło, że ulica jest solidna i zostanie. Ilo poczuła w sobie małą, dumną iskierkę ciepła. A wtedy usłyszała inną fujarkę, cienką i chwiejną, gdzieś daleko na wschodzie.

Mop podniósł łeb. Uszy obróciły się jak dwa małe żagle.

— Nie — powiedziała Ilo. — To jest Licha Dzielnica. Nikt nie znaczy Lichej Dzielnicy kredą. Wracamy do domu. Mop popatrzył na nią. Fujarka odezwała się znowu i tym razem brzmiała, jakby prosiła o pomoc.

Ilo westchnęła i pobiegła. Za jej plecami zegar na Hubie oznajmił, że brakuje dziesięciu minut do północy. W Szewskiej ulicy znalazła starego człowieka z wózkiem pełnym lamp. Jedno koło utknęło w rynsztoku. — Ach, Tropicielka Dróg! — powiedział Burrick Oss. — Mówiłem lampom, że ktoś przyjdzie. Nie uwierzyły.

Ilo i Mop ciągnęli, a Burrick pchał. Mop staranował wózek swoją twardą główką. Koło wyskoczyło z rowu, a sto szklanych lamp zabrzęczało jak śmiech. Ale Ilo poczuła, że żołądek jej opada. Mila Piekarska była daleko, a ona miała tylko okruszek kredy.

Dzwon zaczął bić w oddali. Raz. Dwa. Po drugiej stronie ulicy krzywy zaułek wysunął się jak taca zsuwana ze stołu. Burrick chwycił swój wózek. — O nie — powiedział. — Skończymy na skraju miasta. Ilo wiedziała, że ma rację. Nieoznaczona ulica zabierała ze sobą wszystkich, którzy się na niej znajdowali, a skrajem miasta była Szczelina.

Uklękła i nakreśliła znak okruszkiem. Był to malutki znak, nie dłuższy niż jej kciuk. Jej znaki zawsze się rozmazywały, a ten wyglądał gorzej niż zwykle. Pod kolanami bruk drżał. Ulica szykowała się do drogi. Ilo pomyślała o tym, co Dessa zawsze powtarzała: kreda to tylko kreda. Tropicielem Dróg jest ten, kto prosi.

Więc zrobiła coś, czego nigdy wcześniej nie zrobiła. Położyła dłoń płasko na kamieniach, a one były ciepłe jak grzbiet śpiącego zwierzęcia. — Proszę — szepnęła. — Zostań. Są tu lampy, stary człowiek i kozioł, który w ogóle nie powinien tu być. Potem wcisnęła okruszek w znak. Bruk wydał jedno długie, niskie i słodkie dudnienie, jak długo wytrzymana nuta.

Dzwon bił dwunastą. Wokół nich całe Marowik się poruszyło. Mury przesuwały się obok, piekarnia obracała się powoli w kółko, a cały rząd kominów ruszył maszerować w ciemność. Ale Szewska ulica się nie poruszyła. Siedziała nieruchomo jak kamień pośrodku rzeki, a miasto płynęło wokół niej. Lampy Burricka kołysały się delikatnie i roztaczały miękkie, złociste światło.

— Cóż — powiedział w końcu Burrick — to było bardzo uprzejme z tej ulicy.

Ilo nie mogła odpowiedzieć. Trzęsły jej się ręce. Mop myślał przez chwilę, przeżuwając róg jej torby — to było najbliżej podziękowania, jak potrafił się zbliżyć.

Siedzieli na wózku, aż niebo zrobiło się szare. Kreda blednie o wschodzie słońca i Ilo czekała, aż mały znak zniknie, jak znikał każdy znak. Słońce wstało. Znak nie zbladł. Siedział na krawężniku, mały, biały i jasny jak nowy. Szewska ulica i trzy ulice wokół niej nie przemieściły się ani odrobinę.