ផ្លូវដែលដើរចុះឡើង · វគ្គ 1 · ភាគ 1
ដីសមួយកំទេច
សរសេរដោយ AI និងបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។ នេះជារឿងប្រឌិត៖ មនុស្ស និងទីកន្លែងសុទ្ធតែប្រឌិតឡើង។
រៀងរាល់យប់ ពេលពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ផ្លូវនានានៅម៉ារ៉ូវិកក្រោកឡើងដើរលេង។ វាមិនដើរឆ្ងាយទេ។ ផ្លូវតូចមួយអាចដូរកន្លែងជាមួយច្រករបៀង។ ជណ្ដើរមួយអាចបង្វិលទៅបែរមុខផ្ទុយ។ ដល់ព្រឹក អ្វីៗស្ងប់ស្ងាត់ដូចដើមវិញ ដូចឆ្មាដេកលើខ្នើយ ហើយគ្មានអ្នកណាអាចប្រាប់បានច្បាស់ថាវាបានដូរទៅត្រង់ណាឡើយ។
ហេតុនេះហើយបានជាទីក្រុងត្រូវការអ្នកចង្អុលផ្លូវ។ អ្នកចង្អុលផ្លូវម្នាក់ៗកាន់ដីសសពីរ៉ុងថ្មស្ទីលស្តូន។ គូសដីសមួយសញ្ញានៅជ្រុងផ្លូវ ផ្លូវនោះនឹងនៅនឹងកន្លែងរហូតដល់ថ្ងៃរះ។ អ្នកចង្អុលផ្លូវពូកែ គូសសម្គាល់ផ្លូវសុវត្ថិភាពទៅផ្ទះសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា មុនពេលជួងបង្វិលលាន់ឡើង។
អ៊ីឡូ ប្រានដល់ អាយុដប់ពីរឆ្នាំ ហើយបានធ្វើជាសិស្សហាត់ការបានដប់មួយសប្តាហ៍។ នាងមានកាបូបស្ពាយមួយ ការ្លុយទីនមួយ និងពពែមួយឈ្មោះម៉ុប។ ម៉ុបមិនមែនជាសម្ភារៈផ្លូវការទេ។ គ្រាន់តែព្រឹកមួយ វាដើរតាមនាង ហើយមិនដែលឈប់តាមទៀតឡើយ។
យប់នេះ គ្រូដេសសា ហ្វេន ដេកលើគ្រែ ក្អកដូចទ្វារដែករឹលច្រែះ។ គាត់ដាក់ដីសបីដុំក្នុងដៃអ៊ីឡូ។ គាត់និយាយស្អក់ៗថា៖ «ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ង។ គូសបីសញ្ញា រួចត្រឡប់ទៅផ្ទះត្រង់ៗមុនជួងលាន់។ កុំព្យាយាមឆ្លាតពេក»។
«ខ្ញុំមិនដែលឆ្លាតទេ» អ៊ីឡូនិយាយ។
«ល្អ។ អ្នកចង្អុលផ្លូវដែលឆ្លាតពេក តែងតែទៅជាប់ក្នុងប្រហោង»។ ដេសសាក្អក ហើយហោប៉ៅមួយក្នុងចំណោមហោប៉ៅសែសិបរបស់គាត់ក៏ឮរលឹក។
ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងចាប់ពីប៉មនាឡិកាហាប់ ដល់ហាងនំប៉័ងក្បែរទន្លេ។ រាល់ល្ងាច ជាងនំប៉័ងដើរទៅផ្ទះតាមផ្លូវនេះ ដោយស្ពាយម្សៅសម្រាប់ថ្ងៃស្អែកលើខ្នង។ អ៊ីឡូគូសសញ្ញាទីមួយនៅហាប់។ សញ្ញាទីពីរនៅក្បែរប្រភពទឹកដែលមានត្រីថ្មបីក្បាល។ សញ្ញាទីបីនៅលើស្ពានចាស់ ហើយដីសដុំចុងក្រោយក៏ខ្លីដល់ត្រឹមកំទេចប៉ុនគ្រាប់សណ្ដែក។
នាងផ្លុំការ្លុយទីន។ បន្ទរសំឡេងត្រឡប់មកលឿន និងមុត។ នោះមានន័យថាផ្លូវនេះរឹងមាំ ហើយនឹងនៅនឹងកន្លែង។ អ៊ីឡូមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅតូចមួយដ៏មានមោទនភាព។ រួចនាងក៏ឮការ្លុយមួយទៀត ស្រួយៗញ័រៗ ពីឆ្ងាយខាងកើត។
ម៉ុបងើបក្បាល។ ត្រចៀករបស់វាងាកដូចសំពៅតូចពីរ។
«ទេ» អ៊ីឡូនិយាយ។ «នោះជាសង្កាត់រង្គោះរង្គើ។ គ្មាននរណាគូសដីសនៅសង្កាត់រង្គោះរង្គើទេ។ យើងទៅផ្ទះ»។ ម៉ុបសម្លឹងមើលនាង។ ការ្លុយលាន់ឡើងម្ដងទៀត ហើយលើកនេះស្តាប់ទៅដូចកំពុងសុំជំនួយ។
អ៊ីឡូដកដង្ហើមធំ ហើយរត់។ នៅពីក្រោយនាង នាឡិកាហាប់បង្ហាញថាដប់នាទីទៀតដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។ នៅជួរជាងស្បែកជើង នាងឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់ជាមួយរទេះដៃដែលពេញដោយចង្កៀង។ កង់មួយជាប់ក្នុងប្រឡាយ។ «អូ អ្នកចង្អុលផ្លូវ!» ប៊ឺរីក អូស និយាយ។ «ខ្ញុំបានប្រាប់ចង្កៀងខ្ញុំហើយថាមានអ្នកមកជួយ។ ពួកវាមិនជឿខ្ញុំទេ»។
អ៊ីឡូ និងម៉ុបទាញ ខណៈដែលប៊ឺរីករុញ។ ម៉ុបទង្គិចរទេះដោយក្បាលតូចរឹងរបស់វា។ កង់ក៏រលោះចេញ ហើយចង្កៀងកញ្ចក់មួយរយគ្រាប់រោទ៍រណ្ដំដូចសំណើច។ ប៉ុន្តែពោះរបស់អ៊ីឡូធ្លាក់ចុះ។ ផ្លូវម៉ាយរបស់ជាងនំប៉័ងនៅឆ្ងាយណាស់ ហើយនាងមានតែកំទេចដីសមួយប៉ុណ្ណោះ។
ជួងចាប់ផ្ដើមលាន់ពីចម្ងាយ។ មួយ។ ពីរ។ ឆ្លងកាត់ជួរផ្លូវ ច្រករបៀងកោងមួយរអិលចេញដូចថាសដែលគេទាញចេញពីលើតុ។ ប៊ឺរីកក្ដាប់រទេះរបស់គាត់។ «អូ ទេវតាអើយ» គាត់និយាយ។ «យើងនឹងទៅដល់គែមទីក្រុង»។ អ៊ីឡូដឹងថាគាត់និយាយត្រូវ។ ផ្លូវដែលគ្មានសញ្ញានឹងនាំអ្នកគ្រប់គ្នាដែលនៅលើវាទៅជាមួយ ហើយគែមទីក្រុងគឺប្រហោង។
នាងលុតជង្គង់ ហើយគូសសញ្ញាមួយដោយកំទេចដីស។ វាជាសញ្ញាតូចមួយ វែងមិនដល់ម្មេដៃរបស់នាងផង។ សញ្ញារបស់នាងតែងតែប្រឡាក់ ហើយលើកនេះមើលទៅអាក្រក់ជាងធម្មតាទៀត។ នៅក្រោមជង្គង់នាង ថ្មកំណាត់ញ័រ។ ផ្លូវកំពុងរៀបនឹងចាកចេញ។ អ៊ីឡូនឹកឃើញអ្វីដែលដេសសាតែងតែនិយាយ៖ ដីសគ្រាន់តែជាដីស។ អ្នកដែលសុំ ទើបជាអ្នកចង្អុលផ្លូវ។
ដូច្នេះនាងធ្វើអ្វីដែលនាងមិនធ្លាប់ធ្វើ។ នាងដាក់បាតដៃរាបលើថ្ម ហើយវាកក់ក្ដៅ ដូចខ្នងសត្វដែលកំពុងដេក។ «សូមអង្វរ» នាងខ្សឹប។ «សូមនៅ។ នៅទីនេះមានចង្កៀង មានលោកតាម្នាក់ និងពពែមួយដែលមិនគួរមកនៅទីនេះទេ»។ រួចនាងចុចកំទេចដីសលើសញ្ញានោះ។ ថ្មកំណាត់បន្លឺសំឡេងអ៊ូវែងមួយ ទាបនិងផ្អែម ដូចសូរស័ព្ទដែលគេអូសបន្លាយ។
ជួងវាយដប់ពីរម៉ោង។ នៅជុំវិញពួកគេ ម៉ារ៉ូវិកចលនា។ ជញ្ជាំងរអិលកាត់ ហាងនំប៉័ងមួយបង្វិលជារង្វង់យឺតៗ ហើយជួរបំពង់ផ្សែងទាំងមូលក៏ដើរចូលទៅក្នុងភាពងងឹត។ ប៉ុន្តែជួរជាងស្បែកជើងមិនបានរើទេ។ វានៅស្ងៀមដូចថ្មកណ្ដាលទន្លេ ដោយទីក្រុងហូរវិលជុំវិញ។ ចង្កៀងរបស់ប៊ឺរីកយោលថ្នមៗ ហើយបញ្ចេញពន្លឺមាសទន់ភ្លន់។
«អញ្ចឹង» ចុងក្រោយប៊ឺរីកនិយាយ «ផ្លូវនេះគួរសមណាស់»។
អ៊ីឡូឆ្លើយមិនកើតទេ។ ដៃនាងញ័រ។ ម៉ុបទំពារជ្រុងកាបូបស្ពាយរបស់នាងយ៉ាងគិតគូរ ដែលជាវិធីជិតបំផុតដែលវាអាចនិយាយអរគុណបាន។
ពួកគេអង្គុយលើរទេះរហូតដល់មេឃប្រែជាប្រផេះ។ ដីសរលុបទៅពេលថ្ងៃរះ ហើយអ៊ីឡូរង់ចាំមើលសញ្ញាតូចនោះបាត់ទៅ ដូចសញ្ញាទាំងអស់ដែរ។ ថ្ងៃរះ។ សញ្ញានោះមិនរលុបទេ។ វានៅលើគែមចិញ្ចើមផ្លូវ តូច ស និងភ្លឺដូចថ្មី។ ជួរជាងស្បែកជើង និងផ្លូវបីជុំវិញ មិនបានរើទាល់តែសោះ។
ថ្ងៃនេះមានតែប៉ុណ្ណេះហើយ។