UNIHOLIX Originals

นาฬิกาที่ฮับตีเป็นเสียงแรกของเที่ยงคืน และอีโลรู้สึกได้ถึงมันที่หัวเข่า

ถนนเบเกอร์ไมล์ทอดตัวอยู่หลังโรงฟอกหนัง ซึ่งเป็นที่ที่มันไม่ควรจะอยู่เลย เตาอบทั้งหลายเย็นชืด ป้ายร้านแขวนเอียงกระเท่เร่ ส่วนที่บ้านเดิมของมัน มุมสองมุมสว่างขาวด้วยชอล์กของครูเฟนน์ เป็นเหมือนประตูที่ไม่มีถนนอยู่ข้างใน

"ขอร้องล่ะ" อีโลพูด เสียงของเธอเบาหวิว เธอวางฝ่ามือแนบลงบนก้อนหิน "เธออยู่ผิดที่นะ กลับบ้านได้ไหม"

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงที่สอง เสียงที่สาม มอปเคี้ยวมุมกระดาษที่อยู่ในกระเป๋าของเธอ ซึ่งเป็นลางไม่ดีเลย เพราะมอปทำแบบนั้นเฉพาะเวลากังวลเท่านั้น

อีโลนับเลข เธอนับเสมอเวลากลัว หนึ่ง สอง สาม สี่ รอยชอล์กครั้งก่อนของเธอยังอยู่ แต่นั่นอาจเป็นแค่โชคก็ได้ บางทีถนนสายนี้อาจแค่ยักไหล่แล้วเตลิดไปที่ย่านหลวมคลอน ทั้งที่เธอยังคุกเข่าอยู่บนนั้น

แล้วก้อนหินใต้มือของเธอก็อุ่นขึ้น เป็นความอุ่นเดียวกับรอยเล็กๆ บนซอยช่างทำรองเท้า มันไม่ใช่คำสั่ง แต่รู้สึกเหมือนมีใครสักคนเอนตัวเข้ามาใกล้ๆ เพื่อฟังให้ชัดขึ้น

"ฉันจะไม่รั้งเธอไว้หรอกนะ" อีโลพูด และคำพูดนั้นทำให้เธอเองก็แปลกใจ "ชอล์กต่างหากที่รั้งไว้ ฉันรู้ แต่คนทำขนมปังคิดถึงเธอ และขนมปังของเขาก็ไม่มีที่ไป ฉันแค่อยากขอร้องเท่านั้นเอง"

พอเสียงระฆังดังครั้งที่เก้า ถนนเบเกอร์ไมล์ก็สั่นสะท้าน บานเกล็ดที่หลวมอยู่ทุกบานสั่นกึกกักพร้อมกัน มอปขึงกีบทั้งสี่ไว้มั่นและทำหน้าไม่พอใจ

ถนนยกตัวขึ้นนิดเดียว เหมือนคนหลับที่ลุกขึ้นนั่ง แล้วก็เริ่มเลื่อนไป มันเคลื่อนช้าๆ อย่างสุภาพ ราวกับไม่อยากให้ชาของใครหกเลย

อีโลเกาะเสาไฟไว้แน่น เธอไม่เคยนั่งถนนมาก่อนเลย กำแพงโรงฟอกหนังเลื่อนผ่านไป ตามด้วยแถวถังน้ำฝน แล้วก็ตรอกมืดที่กำลังเปลี่ยนเป็นอีกตรอกหนึ่งอยู่กลางคัน ที่ไหนสักแห่งทางซ้าย ย่านหลวมคลอนครืนครางเหมือนยักษ์กระแอมในลำคอ

"ไม่ใช่ทางนั้น" อีโลกระซิบ ถนนเบเกอร์ไมล์หยุดชะงัก โอนเอนไปมา แล้วเลี้ยวกลับไปทางฮับ เธอมองไม่เห็นหอนาฬิกา แต่รู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น มันเป็นสิ่งเดียวในมาร์โรวิกที่ไม่เคยขยับเลย

แล้วถนนข้างหน้าก็แยกออกจากกัน หินปูถนนทั้งแถวร่วงหายลงไป อากาศเย็นเฉียบพวยพุ่งขึ้นมาจากหลุม ถนนของใครสักคนเลื่อนมาขวางทาง และขอบของมันก็ห้อยโหนอยู่เหนือความว่างเปล่า

อีโลหยิบขลุ่ยดีบุกออกมาเป่าเป็นเสียงสั้นๆ หนึ่งครั้ง เสียงสะท้อนกลับมาช้าๆ แผ่วๆ เหมือนเสียงจากก้นบ่อลึก นั่นหมายความว่าพื้นข้างหน้ากำลังจะเคลื่อน และเธอต้องไม่ก้าวไปตรงนั้น

มอปไม่ได้หยุดฟังเลย มันวิ่งเหยาะไปทางซ้าย กระโดดข้ามฝาท่อระบายน้ำที่หลวมอยู่ แล้วไปยืนบนก้อนหินสีเทาก้อนหนึ่ง เชิดเคราอย่างภาคภูมิใจ มันหันกลับมามองเธอแล้วร้องเบ้อ

"ก็ได้" อีโลพูด "ฉันเชื่อเธอ" เธอนับก้าวไปหามัน เก้าก้าวยาวๆ แล้ววางเท้าตรงที่เท้าของมันเคยเหยียบพอดี หินก้อนนั้นมั่นคง ข้างหลังเธอ ถนนดูเหมือนกลั้นหายใจ แล้วก็ตามมา เสาไฟทุกต้นดังติ๊กเรียงแถวตามหลังแพะของเธอ

พวกเขาไปต่อกันแบบนั้น อีโลขอร้อง มอปเลือกทาง และถนนก็เลื่อนตามมา ครั้งหนึ่งถนนชะงักไม่ยอมไปต่อ อีโลก็พูดว่า "ฉันรู้ว่ามันยาก สัปดาห์นี้เธอก็แปลกๆ เหมือนกันนะ" มันส่งเสียงลั่นยาวๆ แล้วก็เคลื่อนต่อไป ครั้งหนึ่งนิ้วหมอกสีเทาอ้วนๆ จากรอยแยกลอยข้ามหลังคามา ถนนทั้งสายก็นิ่งสนิทจนกว่ามันจะผ่านไป

ในที่สุดเสียงสะท้อนของขลุ่ยก็กลับมาแหลมและเร็ว เหมือนเสียงปรบมือในห้องโถงหิน ข้างหน้านั้นมีมุมสีขาวสองมุมของเฟนน์ส่องแสงอยู่ในความมืด

ถนนเบเกอร์ไมล์เลื่อนเข้าไประหว่างมุมทั้งสองอย่างเรียบร้อยเหมือนลูกกุญแจเสียบเข้ากับแม่กุญแจ หินก้อนสุดท้ายดังคลิก เตาอบ ป้ายร้านเอียงๆ และบันไดหน้าบ้านที่เปื้อนแป้ง กลับมาอยู่บ้านครบทุกอย่างแล้ว อีโลทรุดนั่งลงแรงๆ และพบว่าขาของเธอสั่นอยู่

มอปกินกระดาษที่เหลือของเธอจนหมด เธอก็ปล่อยให้มันกิน

ก่อนรุ่งสาง ประตูหลังบานหนึ่งเปิดออก ทัมซิน ควิลล์ยืนอยู่ตรงนั้นในผ้ากันเปื้อน จ้องมองถนนของตัวเอง เธอเงยขึ้น ก้มลง แล้วมองมาที่อีโล เธอไม่พูดอะไรอยู่นานทีเดียว แล้วก็ยักไหล่ เหมือนที่เธอทำกับเช้าวันแย่ๆ และตอนนี้ดูเหมือนจะทำกับปาฏิหาริย์ด้วย แล้วก็เดินกลับเข้าไปข้างใน

ครู่ต่อมา ประตูเตาอบบานแรกก็ดังกริ๊ง และกลิ่นขนมปังร้อนๆ ก็ลอยฟุ้งไปทั่วก้อนหินปูถนน

อีโลวางมือบนถนนอีกครั้ง มันอุ่น แล้วก็เหนื่อยนิดๆ และเธอคิดว่ามันคงดีใจด้วย ไกลออกไปทั่วมาร์โรวิก จากทางย่านหลวมคลอน เธอรู้สึกถึงความอุ่นที่สอง จางๆ แต่แน่นอน มันคือถนนอีกสายหนึ่ง สายที่ไม่เคยถูกขีดชอล์กมาตลอดชีวิต และมันได้หันหน้ามาทางเธอแล้ว